Aykut Kocaman yönetimindeki F.Bahçe, bir ara saha içi taktiksel bir evrimin ışığını yakmıştı. 'Statik önlibero'suz bir orta saha formatında göbekte ileri-geri oynayabilen Mehmet Topuz-Emre ikilisiyle oyunu sürekli forse ediyor, Fenerbahçelilerin özlediği futbolu sergiliyordu.

O dönemde Fenerbahçe'nin ideal forvet hattı Alex ve önündeki Niang
(+ Semih) düzeni hem estetik hem de istatistik açıdan sarı-lacivert futbol yüreklerini ışıl ışıl parlatmıştı.

Güiza'dan sonra Niang, Banu Alkan'dan sonra genç Hülya Avşar etkisi yaratırken; Alex ve Semih de o dönemdeki formlarıyla fark yarattılar.
Geçen hafta imscouting.com'un açıkladığı istatistiki tabloda, oynadığı dakikaya göre asist ve gol oranıyla Semih, Avrupa'nın en verimli ikinci oyuncusu. Alex de 1206 dakikada attığı 12 gol ve yaptığı 5 asistle Avrupa'nın istatistiksel açıdan en verimli 11. oyuncusu olarak listede yer aldı.

'İstatistik mini etek gibidir, bazen asıl güzelliği örter' diyenleri duyabiliyorum. Zaten Alex'in estetik futbol güzelliğine bakarkör olanlar için o istatistikler!
Sonra nedense Fenerbahçe'de statik önliberolu (hatta Selçuk oynadığında önstoperli) sistem yeniden icat oldu, akıcı estetik sekteye uğradı. Toplar savunmadan dün geceki gibi Nuri Bilge Ceylan filmi temposunda çıkmaya başladı. Geçirdiği sakatlık ve Fransa'da kalan çocuklarına duyduğu özlemin de etkisiyle Niang'ın estirdiği gol fırtınası yerini Niang klasından uzak bir sessizliğe bıraktı. Durum 'Aykut Kocaman, Kocaman'a karşı' filmine dönüştü.

O günden beri Fenerbahçe önliberosuz formattaki 'kolektif estetiği'yle değil başta Alex olmak üzere fark yaratan bireysel yetenekleriyle iki ileri bir geri yoluna devam etti. Dün gece de 'Türk işi Cafu' Gökhan'ın sanat eseri golü geceyi kurtardı.