Çocukken hep 'Beşiktaş'ın Dalglish'i' olmanın hayalini kurardım. Önce futbolcu sonra teknik direktör olarak İnönü'deki o tarifsiz futbol yemeğinde bir tuzum olsun isterdim. Hala 34 yaşımda kocamış bir çocuk olarak bile bazen rüyamda 'Beşiktaş'ın Dalglish'i' olduğumu görüyorum. Hatta geçenlerde dünyanın en mutlu insanı olarak uyandım. Çünkü alarm zili çalmadan birkaç dakika önce Süleyman Seba, rüyamda da olsa beni alnımdan öpüyordu. Bugün 22. ölüm yıldönümünde saygıyla andığımız Baba Hakkı'nın Seba'nın alnını öptüğü ölümsüz resimdeki gibi!
Şimdilerde Beşiktaş'ın dün gece de en büyük kozu olan, Q7'nin yokluğunu bile 'tribün mevkisi'nde hissettirmemeye çalışan onbinlerce 'İnönü Senfoni Orkestrası' üyesinden biri olarak 'tribündeki Necip Uysal' olmak bana yetiyor da artıyor. Hele hele Necip böyle her maç üzerine biraz daha ekleyip 'saha içindeki İnönü Senfoni Orkestrası' üyesi olarak bizleri böylesine ihya ettikçe, artık rüya bile görmesen olur! '11 Necip Uysal ruhlu' oyuncudan oluşan bir Beşiktaş 11'i ise benim için yeryüzünde cennetin tarifi!

ZUMDİCK DEĞİŞTİRSE
Dün gece Necip'in dışında Simao da iyiydi ve 'Form geçici, klas kalıcıdır' sözünün altına kramponlarıyla imza attı. İsmail ise hücumda 'göreceli olarak makul' ama savunmadaki 'Baki Mercimek performansı'yla gecenin hem iyi hem de kötü anlamda kader adamı oldu. Beşiktaş 2-1 öndeyken Tayfur hocanın yaptığı değişiklikleri bir de Gençlerbirliği'nin hocası Zumdick, maçı kendi takımı lehine döndürmek için yapardı herhalde! Son yıllarda takımı 2-1 öndeyken '3 defansif orta saha + 2 santrfor dizilişi'ne geçen bir teknik adam daha hatırlıyor musunuz sahi? Ben ayrıca bu kadar gerilimden uzak bir maçta bu kadar 'gergin' ve 'geren' bir hakem de hatırlamıyorum!
Not: Bugün saat 10:30'da Beşiktaş'ın Akaretler'deki kulüp binasının önünden Zincirlikuyu'ya Baba Hakkı'yı mezarı başında anmak isteyenler servisler kalkıyor. Hakkı Yeten, Beşiktaş'ın kalbidir!