Emirates Cup, dünyanın en zevkli turnuvalarından birisi. Sezona daha iyi hazırlanmak için futbol zihnini açan üst düzeyde bir hazırlık maçı. Dün gecenin verdiği en önemli stratejik fikir, Galatasaray’ın B planının 2011-12 sezonundaki şampiyonluğun kilit sistemi olan 4-4-2 olacağı. Yalnız dün geceki pratikte en büyük fark Elmander özelinde ortaya çıkıyor. Galatasaray 2011-12’de 4-4-2 dizilişinde Elmander’in olağanüstü fizik – pozisyon alma – pres katkısıyla rakipler üzerinde çoğu zaman bir kişi fazla oyuncuyla “4-5-2” oynuyormuş etkisi yaratıyordu. Ancak Elmander’in önce Türkiye Ligi’nde sonra da İsveç Milli Takımı’nda üst üste geçirdiği sakatlıklardan tam olarak kurtulamaması, 2013-14 sezonu için benzer bir “4-5-2” etkisi yaratabilmek adına en büyük engel. 
Bu maç 2 yıl önce oynansa belki Elmander o zamanlar dillere destan olan pres gücüyle önemli bir etki yaratabilirdi. Ancak dün gece ilk yarıda benzer pres etkisini yaratan Arsenal’in genç forvetleri oldu. Engin’in sakatlanıp çıkmasından sonra ise adeta yeniden doğmuş gibi olan Ceyhun Gülselam, ilk 45’teki Arsenal baskısını biraz olsun hafifleten isimdi. 
Ceyhun, bu fizik ve mental gücünü istikrarlı bir şekilde geliştirirse bu sezon Galatasaray’a kadro derinliği açısından önemli katkı sağlayabilecek kapasitede. Altyapı eğitimini Bayern Münih’te almış olan Ceyhun, özellikle 2. yarıda Arteta gibi bir Premier Lig ustası karşısında gösterdiği performans kadar ofansa katkısıyla da “Yeni sezonda ben de varım!” mesajını verdi. 
2. yarıda Drogba ve Sneijder gibi ustalarını da sahaya süren Galatasaray’da belli ki bu sezon çıta daha da yüksek olacak. Selçuk İnan gibi bir maestronun yokluğuna rağmen 2. yarıda oynanan oyun çok etkileyiciydi. Fatih Terim daha derinleştirilmiş bir kadroyla hem maç içinde hem de maçtan maça farklı dizilişler, stratejilerle oynamayı planlıyor. Bu taktiksel, stratejik çeşitliliğin verimini arttırmak adına Galatasaray’ın ya daha iyi bir Amrabat ve Emre’ye ya da Emre ve Amrabat’tan daha iyilerine ihtiyacı var.