Bu yıl bayramlar kesişti. Ülkem bunun anlamını bilerek kutlamalı bayramlarını. Cumhuriyet Bayramı'nı kutlamak isteyen canlar, bırakın gönüllerince kutlasınlar bayramımızı. Açlık grevindeki yurttaşların seslerine kulak verilmeli. Ülke artık gerilmemeli. Bayram, ülke olarak durumumuzu yeniden gözden geçirmek için bir fırsat olmalı.
Konuyu değiştirip, bayrama kendi halimden çıkarak giriş yapmayı deneyeyim. Bayramdan bayrama aklıma gelir: Felsefeci olmasaydım ne olmayı isterdim? Galiba matematikçi. Nasıl vasat bir felsefeci isem vasat bir matematikçi olurdum elbette. Ama yaptığının, araştırdığının üzerine giden, yaptığını anlamaya, sorgulamaya yatkın, felsefe vurgunu yemiş bir matematikçi. Hala hayal ederim: Elinde küçük bir çanta, belki içinde minik bir kurşun kalem, ince bir defter, sayfalarında 'hakikate' giden değişik yolları deneyen formüllerle yaşayıp, yarı dalgın, yarı bulanık gözlerle dünyaya bakarak gülümseyen bir matematikçi olmayı.
'Ey insanlar dünya gailesiyle yüklüsünüz. Ben farklı yerdeyim. Akşam oldu haydi evlerinize. Gece benim artık. Bu gece de arayacağım. Ertesi gün de bir türlü ispat edemediğim teoremi yeniden deneyip, kaybolacağım. Farklı bir dünyanın kapılarından girecek, sembollerle döşeli yollardan, dağlara, uçurumlara giden yolları deneyeceğim. Bu yolları yürümenin bir aşk olduğunu düşünen biriyim. Ne bir ün ne bir makam, ne para ne pul için yürüyorum bu yollarda. Başarısızlık, yolumun bir uçuruma ya da aşılamaz bir dağa ulaşması umurumda bile değil. Yalnızca yürümek için yürümenin keyfiyle hakikat denilen meçhule doğru yol almanın yürek yakan aşkı için aramaktayım.' Böylesi düşlerle yoğrulmuş sözlerim olurdu. Eğer akademisyensem belki doktora derecesini bile otuz yılda alır, oradan da emekli olurdum. Aramak için aramanın elektriği çarpardı beni.
Böyle bir 'arayıcı' kaldı mı dersiniz? Dünya kolay kolay izin vermiyor böylesi arayışlara. Arayıcı sürekli olarak 'dünyayı', çıkarlarını kollamak durumunda.
Bütün bu düşünceler, eylül ayının ortalarında üniversitem ODTÜ'nün Kuzey Kıbrıs'taki yerleşkesine bir konuşma için gittiğimde aklımdan geçti. ODTÜ Kuzey Kıbrıs Rektörü Sevgili Turgut Tümer'le bir akşam bilginin nasıl bir aşk olduğu üzerine konuştuk. Turgut Hoca'mın yaptığı araştırmalarla ilgili heyecanı beni etkiledi. Rektör olarak da Kıbrıs'ta özenli mimarisi içinde, verdiği ciddi eğitimle öne çıkan bir üniversiteyi çalışkan bir sevgiyle yürüttüğünü gözlemledim.
Kuzey Kıbrıs ilginç bir mekan, tarihi ve coğrafyasıyla. Bir üniversiteler merkezi olma çabası içinde. Yine de buraya çocuklarını yollayan ailelerin kaygıları var: Bu güzel coğrafya içinde çocuğumuz dağıtır mı? Gece kulüplerinin, kumarhanelerin bağımlısı olabilir mi?
Gözlemlerim beni yanıltmıyorsa dağıtacak çocuk, hangi ildeki, ilçedeki üniversiteye giderse gitsin dağıtır. Dağıtacak olana coğrafya vız gelir. Ayrıca Kuzey Kıbrıs'ta ODTÜ'nün bulunduğu tepe geniş bir ovaya bakıyor, bir yönüyle, uzağında deniz, dağlar var. Tam tefekkür ortamı. Bu yıl Kuzey Kıbrıs'taki birçok üniversitede öğrenci sayıları azalırken ODTÜ'ye yurtiçinden ve dışından başvuran öğrenci sayılarında azalma olmadığı söylendi.
Bu arada eşimle Girne'ye uğradık. Kalenin yanındaki kafelerin birinde (Adı 'Nargilem') nargile içtim. Arabistan'da büyümüş bir Türk delikanlısı nargilemin ateşini tazeliyordu. Serinletici rüzgar Kıbrıs'ın eylül güneşiyle dans ediyor gibiydi. Daldım gittim. Önümdeki küçük peçeteye şunları yazmışım:
    YARGİLE
Tütmesi ondanmış nicedir beynimin
Marpucuma nefes kainatın diplerinden
Tömbekimde sözün esrarı
Tütünüm Anadolu fokurtum Asya
Bu şişeye sonsuzdan gelmişim
Sönmez olmuş yar ile şiir ile ateşim
Ben kendini nargile sanan bir dervişim.
Nargile üzerine daha önce de bu köşede yazdığım bir yazı var. (1 Eylül, 2011). Kendimi nargile sanmışım. Siz yine de kimseye bir şey söylemeyin, zor günler yaşıyoruz, başıma bir iş gelmesin.
Bayramlarınız kutlu olsun.