Bir bilen dayımdı. Biz çocuklara susmak düşerdi. Ülkem zor durumdaydı. Susmak gerekiyordu. Barış gelecekti çünkü. Bilene göre barış susarak gelirdi. Muhalif olarak ben, susarak barışın nasıl geleceğini, susmayarak soruyorum. Konuşmak barışın sağlıklı yaşanması için gerekli. Susulmuş, susturulmuş barışlara güvenilmez. Kimbilir nasıl incitici ödünler verilmiş olabilir.

***
İktidar yanlılarına göre Silivri davaları olmasaydı ülkeye barış gelmezdi. Barış için bir vakitler şu anki iktidara karşı çıkanların içeri atılıp seslerinin kısılması gerekiyordu. Hemen yargılanıp çıkmaları da doğru olmazdı. Yatabildikleri kadar yatacaklar, iktidar gücü tümüyle ele geçirdiğinde, hala yaşıyorlarsa, belki bir afla kurtulabilirlerdi. Af çıkararak onları içeriden çıkarmak da demokrasinin, barışın adı olurdu. Halk şunu anlardı: Bu iktidar başımızdan ayrılırsa Ergenekon cinleri ülkeyi basar, o güzelim demokrasimizi ve barış sürecimizi baltalardı. Muhaliflerin içeride olması, barış süreci ve demokrasi için çok gerekliydi. Muhalifleri içeri tıkan iktidar, barış ve demokrasinin güvencesi idi. Bu iktidara muhalif olmak, barışı ve demokrasiyi istememek demekti. Sayın iktidarı üzeceğim ama böyle bir bakışla gelecek olan demokrasi ve barış iktidar yanlılarının demokrasisi ve barışı olur. Elbette kan akmasını engelleyebilirlerse çok büyük iş yapmış olurlar. Bunun adı kan dökülmesini engellemedir, barış değildir. Barışı ve demokrasiyi bu ülkede belli bir zihniyet iklimi yaratarak getirebilirsiniz. Bu da muhaliflere saygıdan geçer. Ben iktidarın hiçbir konuşmasında muhalefete saygı duyan bir tavır içinde olduğunu görmedim. Bu çok önemli bir ipucudur, iktidarın tavrını gösteren. Nasıl söylediğiniz ne söylediğinize dahildir. "Bırakın bu ufak ayrıntıları, ne var biraz aşağılayıcı ve öfke içinde konuşuyorlarsa" deniyor. Muhalifsavar bir iktidarla demokrasi gelmez.
Sayın başbakan barış süreci ile başkanlık sürecini birbirinden ayırmadıkça, muhalifsavar tutum devam ediyor demektir.

***
Ülkemiz değerler dünyasını yaşayışında yaralar almaktadır. Başta adalet değeri yaşanamamakta, insanların yargıya güveni giderek azalmaktadır. İnsan saygısı, insan sevgisi, ötekini dinleme ve anlama tavrıyla kazanılacak erdemler hayatımızda yavaş yavaş yitip gitmektedir. Yaşama sevinci ve coşkuyla yaşanacak gelecek umudunun beslediği hayatın şiiri, kaçmak üzeredir ülkemizden. İktidar hamasi manzumelerle bu eksilen şiirin bıraktığı boşluğu doldurmaya çalışmaktadır.
Gönüllerin baskı altında olduğu bir ülkeye şiir gelmez. İlginç bir görüntüsü var şiiri uçup gitmekte olan ülkemin: Bir bölümü, demokrasi geliyor, barışa kavuşuyoruz diye sevinirken, bir diğer bölümü kendilerini baskı altında hissediyor. İktidarın sürekli yanlışı şu: Memnunlara oynuyor. Elbette Kürt kardeşlerimiz çoğunlukla bu memnunlar arasında değil ama onlara uzattığı zeytin dalından kuşku duyuyor memnun olmayan muhalifler.
Şiir muhaliftir. Manzume ise iktidardan yana olmuştur hep. Ülkemin bir sorunu da muhaliflerin hayatın şiirini yaşayabilecekleri bir muhalif partiye çoğunlukla sahip olamayışlarıdır. Ülkem, iktidarın baskıcı manzumesi ile muhalefetin tomurcuk halinde şiiri arasında bocalamaktadır.
İflah olmaz bir muhalif olarak ben, bu satırları okuduğunuzda Antalya'da şair dostlarımın arasında ülkemden kaçmaya yeltenen şiiri geri çağırma çabaları içinde olacağım.