Umutsuzluk

Galatasaray maçlarında taktik bir eleştiri getirmek artık manasız! Çünkü sahada ne yapılıyorsa, bir plan dahilinde yapıldığı izlenimi vermiyor. Oynayanlar birbirine seslenerek, kaşla gözle arkadaşını uyararak hareketlendiriyor. Neredeyse el yordamıyla oynuyorlar. Futbolcular içerde oynuyormuş gibi hissedebilir, ama dışarıdan görüntü bu.
40’ıncı dakika buna güzel bir örnek. Oyunu kurarlarken Donk, iki stoperin arasına yerleşerek üçlü savunmaya döndü. Acaba sakatlanan Chedjou’nun yerine giren Donk’la birlikte “sistem de değişti mi” derken, iki dakika sonra aynı Donk oyun kurulurken bu sefer aldı başını ileri gitti. O an futbolcu ne hissediyorsa öyle davranıyor! Böyle olunca Bilal’in bir-iki şutunda kaleci iyi oynayınca üretemiyorsun.

Mustafa Denizli’ye Galatasaray’da görev almadan önce “Gönderilecekler listesinden” on bir kurun desek, dün Gaziantepspor karşısına çıkana yakın bir kadro kurardı kesin. Şartlar zorlamasa bu on biri de yan yana dizmedi. Ancak bu kadar kötü oynamaları şaşırtıcı!

Mevcut kadrodan beş oyuncuyu tutup kadroyu yenilerseniz, Mustafa Denizli gelecek sene bu takımı şampiyonluğa oynatır. Yok, biz eldekilerle idare edelim derseniz, gelecek sene bundan ileriye gitme umudu yok. Öyle bir hocayı bıraktınız zaten. Aynı oyuncuların başına yabancı gelecek, disiplin ve sistem getirecek derseniz, boş bir hayal satmış olursunuz.

Devre arasında Mustafa Denizli’nin Lazio maçından sonra söylediği gibi neşteri vurup kadro revize edilseydi, durum dün geceki gibi karanlık olur muydu? Gönderip yerine taze filizler ekmek bir yana, en iyi golcü satıldı!.. 30 yaşındaki oyuncu için iyi bir alışceriş kabul, ama o hamleyi öngörüp hamle yapmamak da ne?

Böyle maçlarda gelecek sezon için bir umut kırıntısı ararsın. Sezonda hedef treni kaçmıştır. Seni heyecanlandıracak, gelecek sezonun hayalini kurduracak bir şey ararsın. Bir parça oyun ışığı, bir futbolcu olgunluğu, genç bir yetenek… Hiçbiri yok Galatasaray’da. Umut kelimesi ile umutsuzluğu anlatmak mümkün mü? “Umut on birde!” var mı ötesi?