Sevenler çok üzüldü baba!

Maç öncesi... Ali Sami Yen Stadı, maçın bir adım önündeydi. Güneşli bir günde 'Seni sevmeyen ölsün' tezahüratı aniden patladığında da, Hagi ilk kez ayak bastığı Mecidiyeköy çimeninde golünü attığında da salkım saçak olan tribünlerde dün hatıralar daha kalabalıktı. Taraftarın konuşması da tezahüratı da nostaljikti. Kaç pozisyon bulabilir ki denen G.Birliği'nin geldiği ilk atakta bulduğu gol dağıttı nostaljik havayı. Maç artık daha önemliydi ve soğuk ısırıyordu!
Fakat asıl can yakan sahada taraftarının hissiyatına sahip olmayanlardı. Skoru düşünmeden şunu söyleyelim; geçmişsevenler gelecekte nice orta saha oyuncusunu saygıyla anacak, ancak bu orta saha üçlüsü hatırlananlar arasında son sıralarda yer alacak. Onlarca transferle güçlendirilen iki yıldan bu yana değişmeyen tek şey orta saha çalışanları. Hal böyle olunca sorunlar değişmiyor.
RUH LAZIM
Çözüm diye gönderilen Rijkaard sonrası da G.Saray, her geçen gün 'dripling takımı' olma yolunda ilerliyor. Oysa son Dünya Kupası, 1962'den bu yana maç başına en az topla depar atılan turnuvaydı. Cana-Ayhan-Barış üçlüsü pas yaparken buzda dans acemiliğinde olunca, iş mecburen topla dripling yapanlara kalıyor. Bu bilinçli bir tercihse daha vahim! Topla daha iyi depar atan her rakip Galatasaray'a karşı avantaj yakalar! Dış sahada gol atma konusunda en kötü üçüncü takım performansına sahip G.Birliği'nin dün bunu iki kez yaptığı gibi.
'Düğün günü dolabı devirdiler' demişti Halit Kıvanç, Ali Sami Yen'in açılışında tribünün çökmesine. Son maçta Sarı-Kırmızılı futbolcular devirdi bu kez dolabı. Bu stadın resmi açılışına kaptanlık pazubandıyla çıkan Metin Oktay, uzakta bir yerde başı iki elinin arasında seyretmiştir maçı!
Şimdi olması gereken Beypazarı maçına Metin Oktay ruhu ile çıkmak.