Mesele karakter mi!

İstanbul'da hava güzel, maç gündüz ve puan tablosundaki rakipleri puan kaybetmişken Kadıköy tribünlerinde sekiz bin taraftar varsa bu şu demektir: "Yönetime inanmıyorum!"
Peki 'Futbolcuların hiç mi bunda sorumluluğu yok?' diyorsanız, bu futbolcuları her sene başka bir sisteme inanan hoca ile çalıştıran da transferlerde hocalardan önce kendi bildiklerini okuyanlar da bu yönetimdir.
Dün maçtan önce Salih Uçan "Takım olarak toplandık ve konuştuk" dedi. Dirk Advocaat, "Bugün uzun zamandır oynamayan oyuncular bu takımda olmayı hak ettiklerini göstermeli" dedi. İş futbolcunun karakterine bırakılıp, yalnızlaştırılmışsa sahada bu futbolun olmasından daha doğal ne olabilir?
Sorumlulukla omuzlarına küfe yükleyip çıkartılmış gibiydi futbolcular.
İnanıp çıksa tribündeki sekiz bin taraftarı görünce inancı da uçup gitmiştir. Tribünleri bu görüntüdeyken futbolcuları şampiyonluğa oynayabilir mi?
Dün tatlı kış güneşinin vurduğu çim üzerinde top benden çıksın pasları ve bireysel çaba ile didinmeye çalışan futbolcular yine de en masumlardı.
Dönem dönem Stoch, Mehmet Topal, Ozan Tufan, Volkan Şen ve İsmail Köybaşı ağırlığını koyup maçı kazanacak golü atmaya çabaladı. Fakat sahada takım halinde yoklardı.
Sow ilk yarı ceza sahasında buluşamıyorsa bu Sow'un beceriksizliğinden çok ona top atılmamasıydı. Merkez orta sahadan birini çıkarıp Fernandao'yu oyuna alsa, iki forvetle rakip stoperleri zorlamayı denemek daha tehdit edici olabilirdi.
Bunu yapmadığı halde Salih'i daha erken oyuna atsa bel ki biraz daha fazla zorlayabilirdi.
Şöyle bir şey olabilir. Yönetim ve hoca oturup "Bu sene şampiyonluk uzak. Türkiye Kupası'nı alalım, Avrupa'da da maksimum yere kadar ilerleyelim" demiş olabilir. Bu on bir de o mücadeleler için dinlenme on biri, bu oyun da o konuşmanın eseridir.
İzleyenlerin ve biz yorumlayanların bilmediği birşey olmalı. Yoksa dünkü Fenerbahçe'nin sahadaki görüntüsü başka türlü açıklanabilir bir durum değil.