Dişler sıkılmış!

Letonya’yı en son 90 yıl önce yenmişiz. Biz, on bir yıl önce bizi tesadüfen mi elediler onu tartışıyoruz! 1924 yılında üç gol atan Zeki Rıza Sporel o gün, gelecek doksan yılda kazanamayacağımızı asla tahmin edemezdi. Kendine acımakla kendini dev aynasında görmenin bir türlü ortasını bulamıyoruz.

Tıpkı hırslanmakla gergin olmanın ortasını bulamadığımız gibi…  Öfke patlamaları yaşıyoruz. Nedeni basit! Futbolun spor olduğunu unuttuk. Yaptığımız işin spor olduğunu tekrar hatırlayana kadar da böyle sürecek.

Oyunun gereklerinden daha çok duygular esir alıyor bedenlerimizi ve bu da oyunumuza yansıyor.

Zeki Rıza Sporel ve arkadaşları yeni kurulmuş Cumhuriyet’in evlatları olarak elbette kendilerini ispat için ekstra motivasyonla oynamışlardır o yıllarda, ama daha çok spor yaptıklarının bilinciyle hareket etmişlerdir.

Sözlerimiz can yakarken oyunumuzla ürkütmüyoruz. Oysa tam tersi olması gerekmez mi? Sözlerimiz sevgi, saygı tohumları ekerken oyunumuz yüreklere korku salmalı.

Sürekli dişlerimizi sıkarak oynuyoruz. Kaşlarımız çatık. Rakip değil, kan davalı gibi davranıyoruz karşımızdakine. Gülmüyoruz. Spor yapıyor gibi değil de spor olsun diye oynuyoruz gibiyiz daha çok.

Söylemleri ve eylemleriyle son yıllarda futbolun spor olduğunu hatırlatan kulüplerin başında gelen Akhisar BG Spor’un futbolcusu Bilal Kısa’dan geldi golümüz. Ege kadar güler yüzlüydü şutu. İçimizi ısıttı. Tebessüm ettik. Kısa sürdü. Rakibe kabadayılandığımız bir pozisyonun üzerinden henüz birkaç dakika geçmeden ateşi alan genç Ozan Tufan penaltı yaptı.
Biraz gülsek. Gevşesek. Futbolun spor olduğunu hatırlasak. Gençlerimizi spor ciddiyeti ile yoğursak. Sporcu yapsak!
İşte o zaman oynayan da zevk alacak oynadığından izleyen de. Potansiyelimizi ortaya çıkaracak bakış açısı budur.
Dün ilk iki maçtan farklı olan rakip güçsüzdü. İyi gibi gözükmemiz bundan. Dünyaları kaçırdık, doğru. Kazanabilirdik. Tesadüfen berabere kaldık!

Bundan sonra “Fransa 2016” matematiği basit. Belki bir maç hariç önümüze geleni yenmeliyiz. Fakat futbolun spor olduğunu hatırlamamız, Fransa’ya gidip gidememekten daha değerli. İnanın.