Biraz alkış lütfen!

Gündem kadar keskiniz. Selçuk İnan'ı oynatmayan hoca değil, Avrupa'da 5 atmayan hiiç değil, daha turnuva başlamadan tüm maçları kazanmayan bizden de değil!..
Daha on bir açıklandığında mağlup olmuş gibi davrananlar mı mağlubiyeti peşinen kabullenen; Tunay, Sercan, Arda ve Umut hücumcuları ile Amsterdam Arena'ya çıkan Abdullah Avcı mı?
Sırf bu cesur seçimi bile yürekten alkışlanması gerekirken Avcı ve kadrosunu gönlümüzde bükülmüş dudaklar arasında sahaya uğurluyorsak, hocadan çok hoca olanlara gol sonrası futbolcu sevincindeki 'sus!'
işaretini yaparım en kibarından.
Eh insaf!
KORKMADAN OYNADIK
Evet, kaybettik ama kaybederken ileride kazanacağımızı gösterdik. FIFA 35'incisi gibi ezik büzük oynamadık. Potansiyeli olan ve bunu gösterirken kendine güvenen takım gibi oynadık. Korkmadan.
Böyle devam etmeliyiz.
O niye oynamış, bu niye
oynamamış sarmalına girmemeliyiz.
Hocayı ve futbolcularımızı yüreklendirmeliyiz.
OYUNU ISKALAMAYIN
Elbette duran toplarda alan savunması yaparken kafa vuracak rakibi takip etme ve pozisyon alma konusundaki eksiklerimizi gidermeliyiz.
Maç öncesi kiminin zihninde Tunay, Hasan Ali ve Sercan zayıf halkaydı. Oyun içerisinde nasıl da etkili olduklarını izledik. Öyleyse maç başlamadan ahkam kesmemeyi öğrenmeliyiz. Alkışlamalıyız!
Milli takım bu azmi, konsantrasyonu, inancı; Romanya, Estonya ve Macaristan maçlarına taşırsa gruptan çıkmazsa sürpriz olur. Devam etmeliyiz! Biliyorum didaktik bir yazı oldu. A Milli Takımın oynadığı güzel oyun, futbol dışı konularla ıskalanmasın tek dileğim, o yüzden!