Anadolu direnişi

Teknik, taktik olmaz bugün. Gün, adını koyamadığımız Anadolu haykırışının adını koyma günüdür! Devrim dedik, burun kıvırdılar. Trabzonspor'un liderliğini perçinlediği dünden sonra, bugün skordan bağımsız Bursaspor'un da zirvenin iki adım gerisinde duruşu nedir?

Şımarık zengin çocuğuna benzeyen İstanbul futbolu, yarını düşünmeden harcayan oldu daima. Üstelik sırf gönlünü hoş etmek için hesabını bilmeden, savurganlıkla harcadı. Sadece parasını mı? Onu o yapan futbolcularını, hocalarını, büyüklüğüne büyüklük katan nice değerlerini.

Anadolu ise Göztepe ve Eskişehir'in bir iki omuz darbesi ile sendelettiği, Trabzon ile yere serdiği günden bu yana; İstanbul hayranlığı içinde onun gibi oturup kalkmayı denedi daha çok. "Ya Bismillah" diyerek başladığı sezonlarda rüzgâr onu nereye sürüklerse orada buldu kendini. Hal böyleyken kıt kanaat geçinen Anadolu kulüpleri, para kazanmak bir yana, küçük şehirlerinin büyük zenginlerini yaratmaktan öteye geçemedi.

Sonra biri Bursa'ya diğeri Trabzon'a kendilerinden önce takımı düşünen iki adam geldi. Önce kenetlediler herkesi. Ardından yapabileceklerini fısıldadılar şehrin kulağına usulca. İnandırdılar! Hovardalığın yerine tutumlu olmayı, özentinin yerine kendi gibi olmayı öğrettiler. Bugün zirvede onlar varsa tesadüf değildir.

Temellerinde Lefterler'in, Metin Oktaylar'ın, Baba Hakkılar'ın alın teri olan İstanbul futbolu, bugün onların değerlerine sahip çıkmadığı için bu noktada. Birbiriyle didişmekten yorgun! Ertuğrul Sağlam ve Şenol Güneş koydu adını bu mücadelenin: "Anadolu Direnişi". Bu fena bir şey değildir. Sönmekte olan bir ateşe can veren nefestir. Şimdi İstanbul onlara bakıp ders alacak. Bunu yaptığı gün, Anadolu sayesinde yeniden alevlenen Türk futbolu, baharlara sadece siyah-beyaz ile değil, tüm renkleriyle "merhaba" diyecek Avrupa'ya!