Vuvuzela…

Futbolculuk kariyerinde 6 şampiyonluk, 3 Türkiye Kupası, 6 Süper Kupa, 3 Başbakanlık Kupası. 1112 dakika gol yemeyen kaleci rekoru. Bir sezonda sadece 6 gol yiyen parlak bir kalecilik geçmişi ve 5 kez yılın futbolcusu seçilme onuru.

Teknik direktörlük kariyerinde dünya üçüncülüğü, FIFA Konfederasyon Kupası üçüncülüğü, 2 Türkiye Kupası, 2 Süper Kupa, 1 Başbakanlık Kupası, 2002'de UEFA Dünyada Yılın Teknik Direktörü ve Devlet Üstün Hizmet Madalyası'nın yanında sayısız imrenilecek başarı. 64 yıllık ömre sığdırılmış bunca başarının içinde belki de eksikliğini hissettiği tek şey şampiyonluktu.

1996 ve 2011'de 'çalınan hayallerine' rağmen batmaktan korkmayan ve doğmaktan yılmayan Güneş…

O biliyordu ki, Güneş üflemekle sönmezdi ve yokluğunda ortaya çıkan küçük yıldızlar, hiçbir zaman onun yerini alamadı.
"Adalet eğer yerini bulmazsa, ilahi adalet mutlaka yerini bulur" diyen Güneş'in dün yaşadığı o adaletin ta kendisiydi.  
Marcelo kendisini marke eden 3 kişinin arasında Gomez'in yapamayacağı kafa vuruşunu yaparken ve Sosa'yı kıskandıracak ayak içi plasesini yapıştırırken bunlar geldi aklıma. Sonrası çorap söküğü gibi geldi.

Gerisi malum.

Şenol Güneş bu ülkede futbola her zaman en çok değer katan teknik adam oldu. Yeni şeyler söyleyen ve ilkelerinden hiçbir zaman taviz vermeden, "Kaybetmeyi ahlaksız bir kazanca tercih ederek" yürüdü doğru bildiği yolda.

Ve 64 yaşında ulaştı hayallerine. Biraz da elindekini avucundakini zorbalara kaptırırken, çaresizlik içinde yüreğindeki fırtınaları bastırmaya çalışanların burukluğunu hissederek. Biliyorum ki bir yanı sevinç, bir yanı hüzündü Güneş'in.

Sonra aklıma 'Hocam bunun içinde bir şey yok' diyen muhabire vuvuzezela için yaptığı yorum geldi aklıma: "Olmaz mı? Bağımsızlık var, özgürlük var. Onun için çalıyorlar orada. Alet olarak boş olabilir ama düşünce olarak öyle."

İşte Şenol Güneş'in dün akşam kucakladığı o kupanın içinde de bunlar vardı. İnönü tribünleri vuvuzela misali kulakları sağır ederken….