Şans ve ustalık...

Trabzonspor bu ligin üçüncüsü. Şampiyonluk ihtimali zor olsa da Şampiyonlar Ligi'ne vize alabilecek takımlar arasında en güçlü adaylardan biri. İkinci yarıya, üstelik Kocaeli deplasmanında son dakika golüyle kazanarak başlamış.

Takımda iki yeni transfer ilk kez evinde boy gösterecek, Afrika Kupası'ndan dönen Oluai ve Onuachu da yeni transfer gibi... Bu şartlarda stadın dolmasını ve Trabzonspor taraftarının coşkulu bir şekilde takımını desteklemesini beklersin.

Ama gel gör ki tribünlerin büyük bölümü boş. Yani taraftarda hedeflere dair bir inanç eksikliği var. Bu tabloya rağmen Trabzonspor'un başlangıç coşkusu iyiydi. Sanki maçı çok kolay kazanacak, çok kolay gol bulacakları gibi bir hava vardı.

Ama öyle olmadı. İlk 5 dakikalık baskıdan sonra Kasımpaşa oyunu dengeledi ve ön alana çıkmaya başladı. Hatta pozisyonlar da buldu.

Trabzonspor baskılı gibi gözükse de verimli bir oyun planı yoktu. Özellikle hücum hattında, ilk yarıda atılan 8 şuttan sadece 1 tanesinin kaleyi tutması bunun en veciz göstergesiydi.

İkinci yarıda Trabzonspor'un bulduğu erken golün maçı çözmesi beklenirdi. Ama öyle olmadı. Emre Belözoğlu yaptığı hamlelerle takımının direncini yükseltti ve beraberlik golünü de çok erken buldu. Ondan sonra Trabzonspor için geçen her dakika stres ve gerilim demekti.

Daha önce de söyledim: Trabzonspor'un en büyük eksiği Bakasetas ve Hamsik tarzı bir oyuncunun olmaması. Ön alanda oyunu çözecek, kilit paslar atabilecek bir ustaya ihtiyaç var.

Mevcut kadroda bu özellikleri taşıyan oyuncu olarak Oluai gözüküyor ama nedense Fatih Hoca onu ofansif bölgede çok fazla tercih etmiyor.

Trabzonspor'un bulduğu gollerin organize ataklardan çok kişisel becerilere dayalı olması, bence gelecek adına en çok üzerinde durulması gereken konu. Onuachu şapkadan tavşan çıkardı, Zubkov tavşanı şapkaya koydu...

Geçen hafta da zaten Muçi aynı sihirbazlığı yapmıştı. Ama her maçta böyle şanslı ve becerikli olamazsın.