Almanya'nın huzuru için!..

Turnuvaya havalı başlamıştık, devamı moralimizi bozdu. Portekiz elbette iyi takım. Ama biz de onların işini kolaylaştırmak için ne gerekiyorsa yaptık. Portekiz'in Hocası Martinez'e, Montella size karşı ne yaparsa mutlu olursunuz diye sorsan; "Arda Güler ve Kenan'a kesik atsın" derdi.

Bizim Hoca da öyle yaptı. Sadece oyuncu tercihlerinde değil, oyun düzeninde de çok fazla eleştirecek şey vardı. Elbette maç kaybedilir. Ama bu kadar üst düzey bir turnuvada böyle maç kaybedilmez. Biz yenilmek için her şeyi yaptık, üstüne de Alman hakem Felix Zwayer tüy dikti.

Futboldan anlayan-anlamayan herkes Alman hakemin bütün takdir haklarını rakipten yana kullandığını gördü. Bütün ikili mücadelelerde Portekizliler yere düşünce 'faul', bizimkiler düşünce 'devam' dedi. Devre arası Cardiff'te harika işler yapan Erol Bulut'a, "Hocam Milli Takım'ı nasıl buldunuz?" diye sordum. - "Milli Takım'a bir şey söylemeden önce şunu söylemek zorundayım.

Ben böyle kötü hakem görmedim" dedi. Tribünlerin maç bitimi soyunma odasına giderken Alman hakem triosunu çok sert şekilde protesto etmesi boşuna değil. Belki çok saçma bir bakış açısı olduğunu düşüneceksiniz ama şunu da burada söylemeden geçemeyeceğim.

Maçtan önce Almanya'da bürokrat olarak çalışan birisiyle sohbet ettik. Dedi ki, "Türkler burada maç kazanınca, Almanya'da sosyal yaşam alt üst oluyor. Polisin de işi zorlaşıyor.

Almanlar kazanınca bakıyorsun sokaklar bomboş. Ama Türkler kazanınca her yerde trafik oluyor.

O yüzden bizim kazanmamızı istemezler." Belki hakem de aynı kafadadır. Biz yenildik, Almanya'nın huzuru bozulmadı.

Bayrak yere düşmez

Düsseldorf'tan, maçın oynanacağı Dortmund'a giderken yolda karşılaştığımız manzara etkileyiciydi. Araçlarını bayraklarıyla süslemiş insanlar geçerken bizi otobüsün içinde milli formayla görüp, korna çalıyordu. Türkiye'den yeni gelenler onlara sanki kucak dolusu vatan getirmiş gibiydi.

Ben bu manzaraya dalıp, gitmişken birden ilginç bir olay yaşandı. Araçlardan birinden küçük bir Türk bayrağı otoyola düştü. Bunu fark eden sürücü hemen durdu ve arkadan genç bir kız büyük bir çeviklikle yere düşen bayrağı alıp, yoluna devam etti.

Bayrak yere düşmesin diye canını vermeye hazır olan ve gerektğinde can veren yiğitlere selam olsun.

Sonra yol iyice kalabalıklaştı, sağ tarafımızdan iki otobüs dolusu Portekiz taraftarı ilerliyordu. Öndeki araçların birinden inen Ay-Yıldızlı bayrağımızı vücuduna dolamış bir Türk taraftar Portekizliler'e Arda Güler'in gol sevincini yaptı.

Ben de o sırada Arda Güler'in ilk 11'de oynamayacağının haberini almıştım.

Sonra stada girdik, tribüne doğru ilerlerken Gürcistan-Çekya maçı 1-1 bitti. Vatandaşlardan biri "Ben Gürcistan'ı 3-1 yeneceğimizi, Gürcistan ile Çekler'in de 1-1 berabere kalacağını bildim. Sonuç değil, skoru bildim" diye övündü. "Peki bizim Portekiz maçı ne olur?" diye sordum.

"İnşallah ben yanılırım. Bu maçı da 3-1 kaybedeceğiz" cevabını verdi. Maç sonunda 'Keşke tahmini tutsaydı, en azından bir şeref golü atardık' pişmanlığı yaşayacağımı bilemezdim!

Ciğerim 'Bacalhau' oldu

Maça girerken Portekiz taraftarların elinde ilginç bir pankart gördüm. "Bacalhau >Kebap" yazıyor. Bacalhau kurutulmuş ve tuzlanmış etten yapılan bir Portekiz yemeğiymiş. Portekiz'in bizi yeneceğini böyle sembolize etmişler. çimden hele sabredin biz size 'Acılı Adana' yedireceğiz diye geçirsem de olmadı. 'Bizim çocuklar sahada kebap' yapınca, Portekizliler'in Bacalhau'su itibar kazandı. Bizim de ciğerimiz Bachalhau gibi dağlandı.