Komutan farkı ve teslimiyet!

Belki tarih yazılan Avni Aker'e veda maçı olmasının yarattığı duygu yüklemesi, belki rakibin adının Fenerbahçe olması... Trabzonspor bu sezon ilk kez bir maça bu kadar coşkulu başladı. 15 haftalık performansına bakılırsa, 'Bu iştah çabuk biter' diye düşünüldü ama pozisyon buldukça Bordo-Mavililer'de güven de arttı. Mustafa Akbaş'ın direğe takılan şutu, Yusuf'un sağ kanattaki çabası, orta alanda yapılan şok presin sonuç vermesi, konuk oyuncular topu her aldığında birkaç saniye içinde karşısında birini bulması, oyunun ilk yarım saat Fenerbahçe yarı alanında oynanmasını sağladı. Gol neden olmasındı!
Her şey, takımının hücumdaki tek etkili ismi Yusuf'un kendi kalesini savunurken yaptığı anlık hata ile değişti. O ana kadar kontrollü oynayan Fenerbahçe böylece bir atakla iki büyük avantaj sağladı.
Bir anda takımın hem bir kişi eksik kalması, hem de geriye düşmesi, Ersun Yanal'ın bir B planı olmadığını ortaya koydu. Takım anında demoralize oldu, iyice geriye yaslandı. Komutan başarıda değil, zor durumda farkını gösterirdi ama kulübeden hiçbir etki gelmedi. 
Mesela o ana kadar takımın en büyük aksayanı Onazi'ydi. Fenerbahçe gibi bir rakip karşısında bile kendi yarı alanında çalım atmayı düşünen, aynı bölgede kısa pası bile rakibe atan bu oyuncunun ağır kalışı ciddi bir tehlikeydi artık. Durica bile dayanamadı, uzun süre Onazi'ye fırça attı, Yanal görmedi! Tehlike aşikârdı artık, olan oldu: Lens'e yaptığı eşlik amatörceydi, Fenerbahçe'yi iyice rahatlatan, daha ilk yarıda maçı bitiren gol öyle geldi.
İkinci yarıda Trabzonspor'un maçı çevirecek zaten gücü yoktu. Komutan ve askerleri '10 kişiyle bu iş olmaz' demiş, çoktan teslim olmuşlardı. Fenerbahçeliler de bu bölümde artık tatil modundaydı. Lens hariç!