Oyun aklı eksik

Bir sezonu daha Avrupa maçıyla açıyoruz. Her sene büyük umutlarla çıktığımız bu yolculuktan hüsranla dönüşümüzün bilmem kaçıncı sezonu.

Artık bu kez başarmak ve Şampiyonlar Ligi'nde iki takımla temsil edilmek istiyoruz. Zira bu sezon Fenerbahçe daha güçlü ve başarılı bir takım için ciddi yatırımlar yapıyor.

Ancak Semedo ve Jhon Duran ilk yarıyı kulübede geçirdi. İlk 11'de sadece Brown var. Zira geçen sezon kiralık oynayan ve sahaya kaptan çıkan Skriniar'a 'yeni' demek uygun olmaz.

Geçen sezonu sakat geçiren Oosterwolde bile ondan daha yeni. Fenerbahçe kağıt üzerinde daha değerli olsa da maçın başında ağırlığını rakibine hissettirecek bir giriş yapmadı. Savunmada kalabalık olmak her zaman güvenli savunma yapmak anlamına gelmiyor.

Feyenoord'un seri oyuncuları ve kanat ortaları ciddi tehlikelere neden oldu. Çağdaş futbolda artık savunma kendi sahanda değil, bütün sahada yapılıyor.

İleride çok yalnız kalan En Nesyri, iyi niyetle savaşmasına rağmen destek gelmeyince tehlikeli olamadı. Feyenoord'un golü bulup, geriye çekilmesiyle Fenerbahçe'nin maçın başından beri oynaması gereken oyun örnekleri de ortaya çıkmaya başladı.

Zira gole ihtiyacımız vardı ve rakip alanda kalabalık olmaya başlayınca pozisyonlar da bulduk. Hatta birinde golü de attık ama İrfan Can'ın ofsaytta olması şanssızlıktı.

Oyunun ilk yarım saatlik bölümü Mourinho'ya neler yapması gerektiği kadar neler yapmaması gerektiği konusunda da çok önemli ipuçları verdi.

O da bu dersi ikinci yarı uygulamaya koydu. Fenerbahçe ön alanda baskı yaptı, çok adamla hücum etti ve rakibi hataya zorladı. Kaybettiği topları da çok çabuk geri kazandı. Ancak nedense ceza sahası önünde ve içinde son toplarda bir türlü golü getirecek beceriyi gösteremedik.

Oysa bu dakikalarda bir gol gelse rüzgar tamamen tersine dönecek. 55. dakikada Skriniar'ın üst üste kornerlerden sonra rakip ceza sahasında önünde bulduğu topu kullanmadaki kıvraklığı ve hırsı aslında hücum oyuncularına bir isyandı! Mourinho da bu hareket sonrası John Duran'ı ısınmaya gönderdi.

Maçın onu istediği çok açıktı. Semedo da daha fazla kulübede oturamazdı. Oyunun bundan sonraki bölümünde ise Fenerbahçe'nin orta sahadaki oyun aklının eksikliği çok göze çarptı. Mourinho'nun Hakan Çalhanoğlu'nu istemesi boşuna değil.

Bartuğ'a bel bağlamak riskli. Tam bu satırları yazarken ilk kez şans Fenerbahçe'ye güldü. Topun bile bu emeğin, bu çabanın boşa gitmesine rızası yoktu.

Direklere çarpa çarpa içeri girdi. Sonra yine bize mahsus hastalık ve bir hibe gol daha. Yine de ben oynanan oyuna bakarak diyorum ki; Fenerbahçe, Fenerbahçe gibi oynarsa rövanş çık farklı! olur