O devir bitti

Kaosla dolu geride bıraktığımız sezonun ardından yeni serüvenin sayfası Denizli’de açıldı. “İnşallah bu sezon; kazasız-belasız-kavgasız geçer, sadece futbol konuşuruz” diye maça başladık. İlk 10 dakika Galatasaray’ın tempolu futbolu, Denizlispor’un oyun düzeninin oturmamasından kaynaklaymış. 23’te Diagne düştü, birkaç dakika VAR’a bakıldı, ayağına basılmış… Ve penaltı olduğu görüldü. Tabii yine, “Eyvah ortalık karışacak” dedik. İlk 11’de olmasına şaşırdığımız Selçuk, penaltıyı kaçırdı. O ara kaçan penaltı ve Selçuk’un sahada olması tartışıldı, ‘bir şey’ dikkatimi çekti.

Yabancı sınırını da tartışıyoruz malum, sahada da toplam 4 Türk futbolcu vardı. G.Saray’dan Selçuk, Denizli’den ise 3 futbolcu kardeşimiz. Türkiye’nin en üst düzey liginin açılışında 4 yerli… Terim Hoca kulübede değildi, geçen sezon tam kadro yabancıyla sahaya çıkan G.Saray’da, Donk neden yoktu? Neyse…

Orta sahadaki yeni transfer Seri’nin de görevini bilmediğini gördük. 6 mı, 8 mi, o da anlamadı.

Gelelim Marcao’ya… İlk sarı kartında acemiliğine verdik, konsantrasyon kaybıdır, olabilir. Ama her şey su yüzüne çıkacaktı.  Aynı acemice hamleyi bir daha yapması, üstündeki formanın ağırlığıyla örtüşmedi. İlk yarıdan 10 kişi kaldı son şampiyon.

Ve Denizlispor. 2004 Avrupa şampiyonu Yunanistan’ı gördüm sanki. İlk yarıda çok akıllı beklediler. Biraz şans lazım. Bazen de beceri… Eski Fenerli Recep Niyaz, direğe takıldı. Rodallega, boş kaleye atamadı. Denizli geliyordu… 10 kişi kalan Galatasaray, onları cesaretlendirdi.

İşte bu nokta! Sarı-Kırmızı, Sarı-Lacivert, Siyah-Beyaz, Yeşil-Beyaz falan, 3 büyükler falan, yok yani O DEVİR BİTTİ. Hakem, Marcao’nun gözünün yaşına bakmadı. Yeni TFF de MHK de hakemler de işini yapmaya istekli. Ekip yenilendi, yorgunluk dolu toprak tazelendi. Geçen sezon VAR’da da amatördük, teknoloji imtihanında kalmıştık belki, olsun. Bu sezon o dersi veririz. Üniversitede alttan alınan dersleri de başarıyla vermiş, yakınlarımızı sevindirmiştik. Futbol ailesi de sadece futbol konuşarak sevinecek, gülecek.

70’e kadar Galatasaray’ın ne yapmak istediği anlaşılmadı. Eee, “Aradığınız şampiyona ulaşılamıyor” diyor yani oyun. Ama bu Selçuk aşkı, belki de hepimizin anlamadığı bir şeydi.

Hamlelerde de sürpriz yoktu, yaratıcılık yoktu, farklı bir şey yoktu. Babel’in forvete geçeceğini, Emre Mor’un çilingir olacağını cümle alem biliyordu. Donk girmişti de Ahmet Çalık’ın da

alınması hepten şok yaptı. Sanırım Roma’dan kiralanan Nzonzi’nin monte edilmesiyle kim ne oynadığını anlayacak.

70’lerde Galatasaray, “Gol yemeliyim” diyordu. Bir dönem, “Messi olacak çocuk” denilen Recep, direkten dönen topun intikamını 75’te aldı. İnşallah Türk futbolu Recep Niyaz’ı tanıyacak. Güzel gol attı evlat. Sezonun ilk golü, son şampiyonun kalesine atıldı. Muslera daha ne yapsın... Arkadaşlarını ayakta tuttu yeteri kadar.

Belki de Galatasaray’ın ‘deplasman takıntısı’ yine baş göstermişti. Ama sezon başıydı! Denizlispor’u tebrik ediyorum, belki ilerleyen dönemde daha da iyi olabilirler. Galatasaray’ın da dersine çalışması lazım…