İstikrar şart!

Uluslar Ligi’nde yani UEFA tarafından, “Turnuvalaştırılmış hazırlık maçları”nda Rusya deplasmanına çıktık. Kelimenin tam anlamıyla ilk yarıda “HİÇ-BİR-ŞEY” yapmadık. 

Ne zaman karşımıza fizik güçle oynayan ve sisteme bağlı bir rakip çıksa, “Bireysel ve teknik anlamda bizden iyi değiller” yorumu yapılır. Kimse çıkıp da, “Bizim sistemimiz yok. O yüzden oynayamıyoruz” demez. 

Rusya’dan önce yedek Almanya’yla hazırlık maçı oynayıp 3-3 berabere kaldık. Altını çiziyorum, “Hazırlık maçı” oynadık. Ama 90+4’te beraberliği kurtarınca, Avrupa Şampiyonası’nda finale çıkmışız gibi yorumlar yapıldı.

Bu takıma yıllardır yapılan en büyük kötülük böyle “Gereksiz abartmalar” oldu. Sahaya çıkan çocukların kafasına, “Hazırlık maçında Almanya’yla berabere kaldık, daha ne yapalım!” düşüncesini sokmayın. Zihinlerdeki başarı çıtasını düşürmeyin. Ne zaman ki, “Biz bu Almanya’yı nasıl yenemedik!” mantığı takıma yüklenir, sonrasında büyük başarılar için en azından mental olarak hazır oluruz. Avrupa Şampiyonası elemelerinde sağlam savunma kurgusuyla istediğimizi almıştık. Sürekli sistem değiştirmenin mantığı nedir! Rusya maçının ikinci devresinde eski oyun anlayışımıza dönünce sahada bambaşka bir takım oldu. 

Sürekli sistem değiştirken, “İstikrarı yakalamamız şart” denmesi de ayrıca sinir bozucu bir konu... Kendi ayağımıza kurşun sıkmaktan ne kadar erken vazgeçersek o kadar iyi... Dün ilk 45 dakikayı çöpe atmasaydık, maçı kazanırdık. Yaşlı Rusya kadrosu, 45 dakika savunma yaparak kaybetmemeyi başardı. Ama biz 90 dakika eski sistemle oynasak, dayanamazlardı.