Bir zahmet atıver

Erol Bulut, “25 tane üst düzey futbolcum var” demiş. Sanırım buna göre kadro mühendisliğini yaparak ilk 11’ini çıkardı. Sakatlık sorunu bulunan Gökhan Gönül’ün yerine Sangare sahaya sürüldü. Pas kalitesi Gökhan kadar yüksek olmasa da hücumsal bindirme anlamında aralarında bir benzerlik vardı.

Lemos’un cezalı olması sebebiyle onunla aynı stoper kimliğindeki Serdar Aziz tercih edilmişti. Attığı gol dışında, olumlu ve olumsuz anlamda birçok pozisyonun kahramanıydı.

Genele bakarsak şöyle bir durum ortaya çıkıyor... Fenerbahçe, oyunu rakip yarı sahaya yıkmasına rağmen gol pozisyonu açısından üretici olamıyor. Bugüne kadar atılan gollerin de yüzde 90’ı duran toplardan... Kornerler, penaltılar kurtarıcı oluyor.

İkinci devrede özellikle Cisse’nin yakaladığı şanslar ise Göztepe’nin beraberlik golü için bastırırken arkada bıraktığı boşluklardan kaynaklandı. Ama kardeşim bir zahmet atıver bunları. Burada kaçan pozisyonlar golle sonuçlanmasa da öncesinde yapılan pas trafiği oldukça iyiydi.

Orta sahada Ozan, Sosa ve Gustavo üçlüsü mükemmel bir birleşim... Ancak önlerindeki isimler açısından aynı şeyleri söylemek mümkün değil. Orta alan, maçı koparacak pasları atıyor ama sonu gelmiyor. Dönen toplarda aynı orta alan bu kez savunma yapmak zorunda kalıyor.

Aynı adamlara bu kadar yük bindirirseniz, yaşanacak düşüşün sonuçlarına katlanırsınız. Fenerbahçe, takım halinde hareket etmeyi öğrenmek zorunda... Yoksa başı çok ağrır. Gustavo’yu övdük ama kaptanlık verilecek kadar değil! Ona gelene kadar kaptanlığı hak eden başkaları var.

Son olarak da kalecileri kutlamak lazım. Gollü bir maçtı ama kurtarılanlar, atılanlardan daha güzeldi. Göztepe’nin genç kalecisi İrfan, geleceğe göz kırptı.

Fenerbahçe’de Altay ise takımını kurtarmayı sürdürüyor. Fenerbahçe kazanıyor ama bu haftaya kadar herhangi bir rakibi karşısında ezici üstünlük kuramadı. Her zaman ucu ucuna kazanmak imkansızdır.