Bir umut kırıntısı

Tahmin ediyorum, Galatasaray bugün kupa maçına rotasyonlu bir kadroyla çıkacak. Buna karşılık Tedesco, Konya deplasmanında tam da Galatasaray provası yapmak için sahaya çıkmış.

Orta sahada Kante, İsmail ve Guendouzi üçlüsünü tercih ederek takımın bu bölgedeki savunma direncini yükseltmeyi planlamış.

Hücum hattında da aynı şekilde Kerem, Cherif ve Musaba üçlüsüyle hem hızlı atağa çıkmayı hem de savunmaya çabuk dönerek rakibin kanat akınlarını engellemeyi hedeflemiş. Hal böyle olunca gol bulmak da biraz rakibin hatasına ve duran toplara kalmış. Kupa maçında bu stratejiyi anlayabilirim.

En kötü ihtimalle penaltılarda yüzde 50 şansın var. Ama ligde öyle değil; mutlak kazanmaya ihtiyacın var. Beraberlik bile Galatasaray'ın şampiyonluk turu atmasının yolunu açar. Tabii bir de o savunma arkasına kaçan Konyalıların yerinde Osimhen, Barış, Sane gibi oyuncular olursa işin rengi değişir.

Demem o ki, dün bu provanın çok işe yaramadığını gördük. Zaten Tedesco da bunu fark etti ve başlangıç kadrosunda büyük değişikliğe gitti. Son bölümde yaptığı hamlelerle maçın uzatmaya gitmesini önlemeye çalıştı ama başaramadı.

Zira 120 dakika Konya'da oynayacak as kadronun Galatasaray karşısına yorgun çıkma ihtimali can sıkıcıydı. Maç zaman zaman futbol sertliğinin dışına çıkan mücadelelere sahne olsa da ben İlhan Palut'un takımlarını beğeniyorum.

Klasik kapanan "Anadolu takımı" modunda değil, sahanın her yerinde dişe diş mücadele eden bir Konyaspor vardı. Yine de Fenerbahçe, özel yetenekleriyle 90 dakikada maçı bitirecek fırsatları buldu. Ama o "özel" yetenekler ne yazık ki son vuruşlarda özelliğini ortaya koyamadı.

Kerem'in 2, Talisca ve Fred'in bu bölümde 1'er müsait pozisyondan yararlanamaması, Galatasaray maçı için iyi sinyaller değildi.

Bu hovardalık uzatmada da devam edince Konya, tartışmalı bir penaltıyla turu aldı. Bana göre de bu pozisyon penaltı değildi.

Fenerbahçe'nin elinde, derbiye bağlı küçük bir şampiyonluk umudundan başka bir şey kalmadı.