Masada en sevdiğim yemek

Misafirliğe gidersin de ev sahibini sofrada yakalarsın ya, Masaya davet eder seni. Sen nezaketen ‘Teşekkür ederim’ dersin ama masada en sevdiğin yemek vardır. Çaktırmazsın ama bir yandan da ısrarla buyur etmesini, üstelemesini beklersin. Samimiyete dayanarak ‘Hadi gel otur’ der finalde ev sahibi. Sen…. 

                                                       ★★★ 

 Şampiyonlar Ligi kısmet kaçıncı keredir ayağımıza geliyor bilmiyorum. Lakin biz o fırsat için bir kez daha sahadayız. Pazartesi gecesinin en çok tartışılan ismi Rıdvan kesik yemişti. Doğru mu yanlış mı bilmem, şimdilik takdir hocanın! Gerisi aşağı yukarı bildiğiniz çocuklar. Maça golle başladık diyebiliriz. Boşta kalan bir hava topu, Caner’in Quaresma’ya çalımı, kaleye paralel düzgün bir yan orta ve Tylor Boyd’un ilk golü: 1-0. Golden hemen sonra Burak ‘Beni değiştir’ işareti yaptı. Sakatlanacak pozisyon da yoktu. ‘Maça başlamadan şüphe vardıysa niye?’ diye sorası geliyor insanın. Golden sonra 15 dakikalık bölümde atak geliştirmeyi bıraktığımız gibi, üstüne bir de gol yedik. Ruiz-Roco ikilisinin bakışları arasında adamlar kafayla sektirerek, güle oynaya gol attılar iyi mi 1-1. 20’den, 29’a kadar Kasımpaşa kalesine gidemedik. Biz ‘Ne yapıyor bunlar!’ diyorduk da Kimse sesimizi duymuyordu her halde. Zira bu esnada ikinci gol kalemizdeydi. Maaşallah! Enteresan işler olmaya devam ediyordu. 35’te Gökhan da “Beni oyundan al” dedi kenar yönetimine ve kendini yere bıraktı. İlk yarıda en mantıklı gelişme hakemin çaldığı “İlk yarı bitti” düdüğüydü!   Baskıyla başlayan ikinci yarıda ölü toprağı gitmiş gibiydi üstümüzden. İkili, üçlü sıkıştırma, ön tarafta pres göze hoş geldiği gibi, oyuna da etki ediyordu. Bunlardan birinde Caner’le başlayan atak, altı pastaki Boateng’e kadar geldi. Maç tekrar dengedeydi 2-2. İlk yarıdaki uyurgezer halimizden eser yoktu. Dinamik ve ataktık. Lakin samimiyetle itiraf etmeliyim ki bir 10 numara eksikliğini hep hissettik. Sahada 10 numara yoktu ama kenarda vardı!!! 10 numaralık hareketi oradan bekliyorduk artık. Zira dakika 70’ti ve 60’tan beri durmuştuk yine. 80 ııh! Yaprak kımıldamıyordu. 89’da hafif lodos, 90’da poyraz esti. Güven bir dakika evvel kaçırdığı kafa topunun aynısının tıpkısında (!), ikinci defasında affetmedi. Hani masaya ısrarla davet eden ev sahibi vardı ya. Zevkle oturduk mu masaya. Masada en sevdiğim yemek, kaçırır mıyım hiç.