Gider!

Rakiplerin tel tel döküldüğü haftada, ciddi bir takım bizi bekliyordu. Yeni Malatyaspor... Beşiktaş’ın yükselişe geçtiği bu dönemde, ilerisi için yatırım yapılacak en doğru maçlardan biridir bu maç. Yendiğin takdirde psikolojik üstünlüğü ele geçirirsin. Caner’i yine Rebocho’nun önünde açık olarak kullanan Avcı, diğer bölgelere haklı bir şekilde elini bile sürmemişti. Bir de “Vi-AY-Pİ” bölüm diyorum. Oraya da kimse elini sürmemişti!!! Öyle bomboş duruyordu.

***

7. dakikada hızlı başlayan Malatya atağını, müthiş öngörü ve araya kademe yaparak savuşturan Roco’yu yazarak başlayalım maça... Eskiden radyo spikerleri anlattıkları karşılaşmaya bağlanıldığında, eğer maç vasatsa, orta saha mücadelesi şeklinde geçiyor maç derdi.  20’ye kadar öyle geldik anlayacağınız. Burak’ı zaman zaman Ljajic’i hatta Diaby’yi orta sahadan uzun toplarla defansın arkasına kaçırma planıyla oynayan Beşiktaş, 25’ten sonra bu huyundan vazgeçti. Zira bu mantıkta top, hep Malatya’da oluyordu. Bu sefer aynı mantığa Malatya bürününce, ilk devreyi 62’ye 38 topa sahip olmayla kapadık. Ama gol yollarına pek giremedik bu sefer de...

***

İkinci yarıya atak başladık ama bütün dönüşlerde ciddi kontralar yedik. Arkada bırakılan bu boşluklara çare nasıl bulunur bilmiyorum ama (!) inşallah başımızı ağrıtmaz. Ceza sahası etrafında ablukaya almışız gibi gözüksek de, topu çizgiye indirmediğimiz sürece yavaş kalıyormuşuz gibi geliyor bana. Şut da çekmiyoruz. Muhteşem bir hırs var takımda ama, bu bazen maalesef yetmiyor. Lens’in Elneny’nin ağzının içine attığı bir top var. Onu içeri atamazsan, elin oğlu gelir, 3 tane kalecinin çıkaramayacağı bir topla golünü atar, gider.

Habire itiraz eden Caner, çift sarıdan kırmızıyı görür, gider.

Oyuna ikinci yarı giren bir gol adamının (Bu Güven oluyor), yediğimiz 2 golde de başrol oynaması, garibimize gider.

Hiçbir şey değil ama bu mağlubiyet, böyle bir haftada ne yalan söyleyeyim sizi bilmem ama benim zoruma gider.