Batonları orta yere bıraktık

Her hafta yeni bir eşik maçına çıkmaktayız.
Ve her seferinde 'bunu da geçer miyiz?' soruları dolanmakta kafamızda.
Bir adımla okyanusları geçtik zannederken
Öbür adımımız her şeyi sıfırlamakta.
Ve dün gece öyle bir son 4’e kaldık ki;
Jonathan Edwards gibi koca bir adım atmalıyız.
Ve yok olmalı mesafeler…

Neyi anlatmak istediler ve amaçları neydi bilmiyorum ama
Geçen hafta Trabzon’daki 'gelişmeleri' protesto amaçlı iki dakika geç başladı hakemler maça.
Ne diyelim inşallah ulaşırlar amaçlarına!

Sonra ilk düdükle beraber tuttuk nefesimizi.
Taa ki 10. Dakikaya kadar.
Zira Bay Gol Gomez
'Boşaltın ciğerlerinizi' dercesine Sosa’nın ortasına uzatıverdi kafasını: 1-0.
Öyle çabuk, öyle pratik
Nispeten rahatlamıştık.
Bu arada Kayserili Zeki Yavru’nun
Anlamsız, gereksiz ve tamamen boş hareketleri
Hem de maçın başından beri
Sahayı da tribünleri de gerdi.
Bir anda gitar teli gibi gerilen maçı
Gomez’in ara pasıyla
Oğuzhan’ın 'Parizyen inceliğinde' dokunuşu yumuşatıverdi.
Sonra 'kitabını yazdığım!' arkadaş çıktı sahneye
Kendini nerede zannettiyse artık
Bir viyolonsel çaldı bir keman.
Sonra bıraktı batonları orta yere: 3-0.
İlk yarıdaki notların arasına
Tosic’in direkten dönen volesini yazmazsak haksızlık yapmış oluruz çocuğa
Öyle temiz, öyle ip gibiydi top.
Hakkı goldü ama sağlık olsun.
Tribünler ilk yarıya göre tamamen atmıştı tedirginliği üzerinden
Şarkılar neşelenmiş
Taraftar hareketlenmişti.
Kaç maçtır canları burnunda seyretmişlerdi.
Şimdi o maçların acısını çıkartıyorlardı.
Hem haftaya Galatasaray maçı vardı da
Bir yandan ona motive ediyorlardı takımı.
Bu şenlikte bir de penaltı yakaladık iyi mi!
Vidalar iyice gevşemişti
Topun başına Roberto Baggio geldi.
Pardon Gomez.
Baggio gibi şey ettirdi de!!!
Tabeladaki skorun rehavetini hep beraber hissediyorduk.
Topçular sahada kasmadı
Biz de sandalyede.
En başta ‘Edwards' gibi koca bir adımdan bahsetmiştik.
Yazının sonuna geldiğimizde
Kendimizi Gulliver gibi hissettim.
Bir adım Üsküdar
Bir adım Beşiktaş
Ve bir adım da mutluluk.
Hadi iyi pazarlar.