Kalecilerin turnuvası

Tempolu Almanya, tutkulu Arjantin’e karşıydı. Finale de böyle gemişlerdi. Maçın tamamında her iki takım da özelliklerini sahaya tam manasıyla yansıttı.

İlk devre, Almanya tempolu bir şekilde topa hükmetti, Arjantin savunmasında gedik aradılar, ama son dakika kornerler dışında kale önünde etkisiz kaldı. Arjantin ise disiplinli bir şekilde savunma yapıp, önde bıraktığı Messi’ye topu aktarıp tutkulu bir şekilde Almanya ceza sahasına yöneldi. Higuain şansları harcamasa Brezilya’nın Almanya karşısında yaşadığı şaşkınlığı bu kez Almanya’nın yaşaması kaçınılmaz olurdu.

Kararlı ve sert bir savunma anlayışı karşısında topu gezdirdiği ölçüde ceza sahası civarında rahat pozisyon bulamayan Almanya, dakikalar ilerledikçe sinirlenmeye, hızlı Arjantin hücumcuları karşısında karta açık bir oyun oynamaya ve maç başındaki kararlılıkları erozyona uğramaya başladı.

İkinci yarı, Almanya rakip alanda boşluk bulmak adına savunmasını biraz daha geri çekip orta sahada baskı yapıp hızlı çıkışlarla gol aramayı tercih etti. Dilediğini bulamadı.

Bu turnuva harika kalecilerle de hatırlanacak. Neuer ve Romero, turnuvanın bu yanına yakışır bir final performansı yaşattılar. Bu turnuvayı gelecekte hayal meyal hatırlayacaklara ya da hiç izlememişlere bir not düşeyim: “Romero fantastikti, ama Neuer kupayı takımına kazandırdı!”

Benim net hatırladığım ilk Dünya Kupası 1982’ydi. Köyceğiz’de çay bahçesinde küçük ekran bir televiyon önünde, tahta sandalye üzerine tüneyip hayranlıkla ve futbolun büyüsüne kapılmış şekilde izlediğim o günlerdeki keyfi, tekrar yaşamak umuduyla takip ettiğim kupalarda hep bir eksiklik hissettim. Bu sefer hem turnuva boyunca oynanan futbol hem de final maçında Maşukiye’de açık havada dev ekrana yansıtarak o günkü havayı yaşatan dostların da etkisiyle izlediğim bu kupa, beni o günlere döndürdü. Umarım bu keyifli futbol, başta Türkiye olmak üzere tüm dünyayı etkisi altına alır!