Annelerinin gururlu çocukları

1970 Dünya Kupası grup maçında Muhammed Houmane Jarir'in golüyle ilk yarıyı önde kapatan Fas, ikinci yarı Uwe Seeler ve Gerd Müller'in gollerine engel olamamıştı. O tarihteki yenilgiden sonra önde girdiği üç Dünya Kupası maçından hiçbirini kaybetmediler. Üstelik o üç galibiyetin ilkini yine Portekiz'e karşı almışlardı (1986, 3-1).

Katar'da oynadıkları dört maçın dördünde rakibin, ilk yarıda gol atmasına engel olmuş ve turnuvada yedikleri tek golü kendi kalelerine atmışlardı. Yani, Portekiz'in karşısına rakibini kalesinden nasıl uzak tutacağını bilen bir takım olarak çıktılar. Bildikleri işi de kusursuz yaptılar.

Walid Regragui'nin annesi Fatıma, oğlunu futbolculuk zamanında hiç oynarken görmemişti. Hoca olduktan sonra da hiçbir antrenmanına gitmemişti. 50 yıldır Fransa'da yaşamasına karşın, Paris'ten maç izlemek için hiç ayrılmamıştı. Ancak Fas, Dünya Kupası'nın son 16 turunda İspanya'yı elediğinde, Fatıma ailesinin geri kalanıyla birlikte tribündeydi.

Regragui, galibiyetten sonra onu öpmek için çitin üzerinden tırmandı. Sarıldı. Kucaklaştı. Tıpkı futbolcuları gibi. Regragui, olumlu, tanıdık bir atmosfer yaratmak için annelerin oyunculara özellikle yakın olmasını istedi. Futbolcuların ailelerini Katar'a getirtti. Kendi durumunda olduğu gibi, ailelerin, yaptıkları fedakarlıklar sayesinde oğullarının nasıl uzun bir yol kat ettiğini canlı (belki de çoğu ilk kez) görsünler istedi.

Boufal'ın dediği gibi, bu takım gücünü anne ve babalarından alıyor. Pek çoğu Avrupa'da göçmen, çocuklarına gelecek sunabilmek için günde 12 saat çok çalışan ailelerin çocuğu olan Faslı oyuncular, ebeveynlerine ne kadar büyüdüklerini gösterdiler. Hem de nasıl? Yarı finaldeler. Dünya Kupası tarihinde yarı fi nale yükselen ilk Afrika takımı olurken, onlar annelerini gururlandıran çocuklardı.