Ferrari'sini çarpan bilge

Sabri Sarıoğlu… Futbolun Süleyman Demirel'i… 'Git!' dediler, formasını alıp gitti, 'Sana ihtiyaç var' dediler döndü. Küsmedi, darılmadı, milletine(!) sırtını dönmedi. Belki başkaları kadar yetenekli değildi ama Galatasaray'a adanmış bir yüreği vardı… Gönlünü koydu ama gönül koymadı, ruh verdi ama ruhunu vermedi… 

Bazen aldığı paraya, bazen eşinin bindiği arabaya laf ettiler. Horladılar, alaya aldılar, aşağıladılar. Aldırış etmeden işine baktı. Hatta daha da ileriye gitti, kendisiyle dalga geçen reklam çekti. Sonunda bu masalın kazananı hep o oldu… 
Dün Sabri Sarıoğlu'nu izlerken bunlar geçti aklımdan… Hafta içi Ferrari'sine kamyon çarptığında bile Sabri kendini aklamaya çalışıyordu … 'Arkadan vurdu' diyordu, 'Ben masumum' babında… 

Hep camiasını temsil ederken hatasız olmaya çalıştığı halde, arkadan vurulan bir Ferrari'nin ruh haliyle yaşamıştı çünkü… 

Ama onun mangal gibi bir yüreği, adanmış bir ruhu vardı ayakta kalmasını sağlayan… 

Dün Galatasaray'ın ilk goldeki atağında gördüğüm fotoğraf da tam olarak buydu. 

Sabri, surlara bayrak dikmeye azmetmiş 'Ulubatlı' ruhuyla saldırdı topa… Bir sektirdi, iki sektirdi, üç sektirdi, azmini kaybetmeden, yılmadan sonunda zaferi kazanıp, Yasin'e aktardı topu. Ve o top dedi ki, "Sabri Reyiz seni kazanmak için çok emek verdi, gol olmazsan ayıp olur…" Hani 'Topun canı var' dedikleri manzaraydı şahit olduğumuz. Atağın devamında Bruma'nın yaptığı ortanın, Ertuğrul'un ayağına çarparak ağlara gitmesinde bu 'Can' vardı işte. Galatasaray'a hayat veren de bu Reyiz'in ruhuydu… Ve Sabri'nin neden vazgeçilmez olduğunu… Ve bir Sabri'nin nelere kadir olduğunu… Ve futbolun sadece yetenekten ibaret olmadığını… Anlatıyordu.