İkinci yarı uyandılar

 Grubunda lider olan F.Bahçe, ligdeki son hafta çıkışlarını tekrarlayıp, rahat bir galibiyet almak için sahaya çıkmıştı. Fazla seyirci gelmemişti ama yine de Zorya takımına karşı güzel bir futbol ve birçok gol pozisyonu görürüz diye stada gelen birçok F.Bahçeli vardı.

Gelin görün ki; bizim beklediğimiz, seyircinin beklediği futbol ilk yarı boyunca sahada yoktu. Belki Volkan Demirel'e fazla iş düşmedi ama 45 dakika boyunca takım oyununda güzel örnekler veren, futbolun zor bir oyun değil, akıllı oynanınca ne kadar basit olduğunu bize ispatlayan Zoryalı futbolcuları tebrik etmek gerekir. Ancak son vuruşlarında futbolcu kimlikleri üst düzeyde olmadığı için golü bulamamışlardı. Ve ikinci yarıya girerken, seyirci gibi ben de 'Ne oldu, bu Şener'e Hasan Ali'ye, Mehmet Topal'a Alper'e hatta Sow'a Emenike'ye ve Volkan'a" diye düşünmeden edemedim. Herhalde Advocaat'ta benim gibi düşünmüş olsa gerek ki; sanki futbolcularına sihirli bir el değmişçesine motive edişiyle ve Emenike-Stoch değişikliğiyle uyuyan F.Bahçe gitmiş, gerçek sahada futbol oynamak isteyen her alanda rakibinden üstün olan birçok gol pozisyonuna girip, rakibine goller atan, herkesin beklediği F.Bahçe ikinci yarı sahada kendini göstermişti…

Stoch'un uzaktan bombası ayakta alkışlanırken, o golün daha tadı damaklarımızdan gitmemişken Kjaer'ın muhteşem kafa vuruşu futbolun değişik bir tadı olarak hissetmemizi sağladı.

Anlamadığım bir konu; Türk futbolu çerçevesi içerisinde F.Bahçe gibi bir takımın, ilk yarı rakibine futbol oynattırıp, bir sinema seyircisi gibi rakiplerini seyretmesi, ikinci yarı ise tam bir görüntülerin tersini uygulaması anlamak mümkün değil.