YENiLDiGiMiZE UZULDUYSEM NAMERDiM

Hafta içi 9-0’lık kupa maçı vardı Manisa’yla. 

Çok konuşuldu. 

Kat be kat güçsüz takıma karşı bu kadar istemek niye? 

Rencide etmek niye? 

Biraz olmadı! Gibilerinden… 

Tarafımızdan müdafaa hattı kuruldu hemen, 

Liverpool’dan 8 yerken seviniyordunuz?! 

Daha geçen sene Kiev’in 6-0’ına?! 

Nouma’nın yumrukla sonlandırdığı 6-0’lık Leeds United maçına komedi fırtınası estiriyordunuz. 

“Bunlar futbolda var” diye cevaplar uçuştu havalarda. 

Ne “6’na kaçırdı” başlıklarını unuturuz, 

Ne de “8’taş’ yakıştırmalarını. 

Lakin “Kötüden emsal gösterilmez” cümlesinden yola çıkarak, 

Bakın size ne anlatacağım. 

**** 

Yanılmıyorsam Spor Yazarları Kupası maçıydı. 

Ve Galatasaray’la oynuyorduk. 

Biz tamamen genç bir kadroyla saha çıkmışken, 

Galatasaray Fatih Terim yönetiminde tam kadroydu. 

Maçın başlamasıyla goller gelmeye ve fark yemeye başladık. 

Gol yedikçe bağırıyor, 

Gencecik çocukların moralini hep yukarıda tutmaya çalışıyorduk. 

‘Biz kafamıza takmıyoruz, siz de takmayın’ gibilerinden. 

Galip olmalarına rağmen, 

Her tezahüratta Galatasaraylılar’ı bastırıyorduk. 

Öyle böyle değil ha! 

Tribünde resmen sürklase etmiştik adamları. 

4, 5, 6-0 oldu. 

Çocuklar dağılmıştı. 

Yenildiğimize üzüldüysek namerdim. 

Çocukların ruh haline çok üzülmüştük. 

Belki de aşırı bağırmamız bu duruma açık isyandandı. 

Altıncı golü yedikten sonra şunu düşünmüştüm; 

“Yarısı kadar çocuklara karşı bu kadar hırslı oynamak, 

Ve rencide edici davranmak, 

Göze de kulağa da hoş gelmiyor. 

Daha sportmen ve daha insani davranılması gerekiyor.” 

Ve bence o maçtan sonra 

Bizim ahalinin Fatih Terim’le yıldızı bir daha hiç barışmadı. 

Çocukların futbol hayatına kast ediyorlarmış gibi gelmişti bana. 

Ve onun verdiği insani tepki olarak, 

Top her Galatasaraylı’nın ayağına geldiğinde ıslıkla protesto etmiştik. 

Hak keza Liverpool’da. 

5’inci golden sonra her tabelaya bakışımda 

Allah’a dua ediyordum. 

Bir şey olsun da şu maç bir evvel bitsin diye. 

Bu “Fark” muhabbetindeki azabı iyi biliriz yani. 

Kıssadan hisse. 

Diyeceğim o ki; 

Her şeyin makbulünü ve doğrusunu yaşatmamız umuduyla. 

Spor kamuoyuna hürmetle.

Kıramadı çocuğun kafasını

 

 

Maçı kazandık diye geçiştirmeyeceğim. 

Siz de öyle yapın. 

Sanki bedava verdiler bize maçı. 

İstedik, oynadık, kazandık. 

Vedat Ağabey’in ruhu şad olsun!!! 

Şimdi soruyorum size, 

Gomis’in Tolgay’a attığı kafa nedir? 

Yumurta mı tokuşturuyor arkadaş, 

Zamanlama hatası falan bilmem ben. 

Penaltıyı neye göre veriyor hakem? 

Futbolcu topu kurtarıyor, 

Top geçtikten sonra yenilen tekme, 

Zamanlama hatası değil mi? 

Kırmızı kart, penaltı. 

Yani masal anlatmayın bana. 

Eee hadi ilkinde kıramıyor çocuğun kafasını Gomis. 

İkincisinde bir daha deniyor. 

Fırat Aydınus’un önünde hem de 

Kısa süreli bayılıyor Tolgay. 

Oğuzhan’a yapılan yüzde yüz penaltıyı, 

Avantaja bıraktım eyyamıyla es geçip vermeyen Aydınus. 

Gomis’e de 

‘Üçüncüsünde kır artık şunun kafasını’ der gibi sırtını sıvazlayıp, kart bile göstermiyor arkadaşa. 

Pes vallahi. 

Bunları yenildikten sonra yazsak, 

“Gol attınız da hakem mi vermedi, oynayın kazanın” derler. 

O yüzden senelerden beri futbolun bu kısmını geçemediğimizden muzdarip bir halde. 

Kazandığımız maçtan sonra dile getirip, yazıyorum ki; 

Diyojen gibi elimizde kandil, adalet aradığımızı bilsinler. 

Varsa tabi.