En çok ağırıma giden...

Top santraya dikilip de başlama vuruşu yapıldığında, Sakatlıklardan, Cezalardan, Ve “Deplasmanda iyi top oynayamıyor (!)” algısından dolayı, Bu hafta içinde “Ne çekmişiz be kardeşim” hissine kapılmadın değil hani. Pepe, Ljajic, Vida, Quaresma... Baksanıza bir kamyon adam yok. Neyse Çanakkale Savaşı’nda şehit düşen Kaptan Kazım’ın dediği gibi, “Biz 11 kişiyiz, lakin arkamız daha var!!!” Son zamanlarda dikkat ettiğim konuların başında, Oyunun başında oyuna adapte olmakta zorluk çekmemiz geliyor. İlk etkili atak demeyeyim de, İlk orta taaa 12. dakikada geldi. O da “Bir ateş alayım da gideyim” babındaydı. Sonra 15. dakikada... Hakem Aydınus bir hava topunda VAR’a gitti. Seyretti, seyretti. Kural zaten penaltı diyordu ya Ha! İnce bir çizgi miydi? Evet. Bu tip pozisyonlarda hakemler, Eskiden... İnsiyatif kullanırlardı. Ve çoğunlukla bizden yana kullanmazlardı takdir haklarını. Ne olduysa bu sefer!!! Çaldı penaltıyı!!! Oğuzhan geldi topun başına. O da çaldı penaltıyı!!! Evet tabela değişmemişti. Ve rakibe ekstra bir motivasyon yüklemiştik istemeyerek. Ve maç yeniden başlamıştı. Sırası gelmişken söyleyeyim. Kısa pas mantığından ve trafi ğinden uzaklaştıkça, Gariptir hücum organizasyonlarımız yavaşlıyor. Hatta bazen uzun süre hiç olmuyor. Bu da uzun ve sallapati topların, Takımı hem gereksiz yorduğu, Hem de oyundan düşürdüğü gerçeğini ortaya çıkarıyor. Acil çare Hocam. İkinci yarıya Kuzey Kutbu’ndaki soğuklar gibi başladık. Buz kestik. Yıllarca bizim yaptığımız, “Yarı sahadan çıkarmama” taktiğini ani bir baskınla bize karşı uyguladılar. Bir an çıkamadık. Ve kalemizde golle sonuçlanan bir baskındı bu. Penaltıyı atamadığımız köşeden ağlara gitti top: 1-0. Sonra 2 geldi. Şok üzerine şok yaşıyorduk. Takım bir an evvel toparlanmalıydı ama, Saha içinde lider konumda ve sorumluluk alacak oyuncu eksikliği de aşikardı. Sahi niye yoktu ki?! 2 sene üst üste Şampiyonlar Ligi oynamış bir takımın böyle hazırlıksız olması normal mi? Garip santrfor modellerini kim monte etti takıma? Şimdilik her şey bir kenara da, En çok ağırıma giden, Rakip taraftarın, üç-üç-üç diye bağırmasıydı. Yazık.