Ebedi mühür yemiş duygularımız

Günümüz dünyasında bir çok ülkede
Ve kimi halklarda
İçinde biriktirdikleri gecikmiş ve kapanmayan yaraların acısını gözlemleriz.
Bastırdıkları duyguları vardır bedenlerinin bir yerlerinde
Açsanız kapaklarını
Yıkıp geçecektir tabuları belki de bir bir.
Hani açarsınız da ana vanayı
Boşalır ya koca bir baraj
Öyle…
Lakin o kapak ebedi mühür yemiş gibi
Kilitli kalır içimizde açılmaz
Ve kendinizi ifade edebileceğiniz
Oraya ait hissedebileceğiniz
Bir obje
Bir nesne
Bir idol
Neyse…
Onu arar benliğiniz
Taa ki Bulana kadar!
İşte kolektif yaşamda aidiyet de tam da burada başlar.
****************
Benliğinizin yıllarca bastırdığı duygular
Fırlatılamayan kapak
Açılamayan vana
Başka bir zamanda başka bir vücutta
Başka bir anlatış tarzıyla hayat bulacaktır.
Sevgilisinden ayrılmış genç
Babasıyla tartışan delikanlı
Okulunda sorunlu çocuk
Kocasıyla kavgalı kadın
Ve itilmiş
Ve horlanmış
Ve silinmiş bütün kişilikler
Kendilerini ait hissedebilecekleri bu vücutta
Yeniden hayat bulmaya başlarlar
İşte kendi kendine kırılmıştır zincir
Ve özgürsündür
Lakin içine girdiğin bu vücuda zarar vermeye başlamışsındır da haberin yoktur.
Bastırdığın bu duyguları bu vücuda fanatikçe pompalaman
Vücudun esas sahibinin
Bütün değer yargılarını
Bütün sevmelerini
Bütün aşklarını
Hatta bütün kavgalarını alıp götürecektir.
Bir bakmışsın
Sana yıllar sonra hayat veren vücudu
 Okyanustaki piranalar gibi
Kopara kopara bitirmiş
Başıyla beraber yemşsindir