Yaptıkları soykırımı bir de gizlemeye çalıştılar...

1995 yılının Temmuz ayında, Avrupa'nın göbeğinde, Srebrenitsa'da 8 binden fazla Boşnak sivil dünyanın gözü önünde katledildi.

Soykırımın failleri, işledikleri bu insanlık suçunu gizlemek için bir örtbas planı yaptı ve cenazeleri iş makineleriyle parçalayarak birbirinden kilometrelerce uzak noktalara gömdüler.

Mezarlar havadan yapılan elektromanyetik taramalardan gizlensin diye toprağın altına metal parçalar yerleştirdiler ve üzerlerini doğal bitki örtüsüyle kamufle ettiler. Geride tek bir iz bile bırakmak istemediler.

Ama hiçbir şey o derin acıyı gizlemeye yetmedi. Toplu mezarların derinliklerine gömülen bedenler, zamanla toprağın kimyasını ve mineral yapısını değiştirdi.

Bölgede nadir görülen ve bugün Srebrenitsa Çiçeği olarak bilinen pelin otu bitkisi, saklanan toplu mezarların üzerinde hızla ve yoğun şekilde filizlenmeye başladı.

Daha sonra sadece bu pelin otuyla beslenen özel bir kelebek türü olan mavi kelebekler sürüler halinde bu alanlarda çoğaldı ve sadece o gizli mezarların üzerinde çırpındı.

Araştırmacılar doğanın bu işaretini takip edip o noktaları kazdığında ise altından katillerin sakladığı toplu mezarlar çıktı. Uyduların bile göremediği yaklaşık 300 toplu mezar, bu şekilde tespit edildi.

Bugün Boşnak kadınların elleriyle ördüğü, ortasındaki yeşil renkle umudu, beyaz rengiyle kurbanların masumiyetini ve 11 taç yaprağıyla 11 Temmuz katliam gününü simgeleyen 'Srebrenitsa Çiçeği' işte bu adaletin sembolü oldu.