Seyyahların gözünden Osmanlı'da bayram

Bundan yüzlerce yıl önce bayramlar nasıl kutlanıyordu?

Osmanlı'nın eski bayramlarını seyyahlar şöyle anlatıyor:

Bayramdan bir gün önce şehirde hummalı bir hazırlık başlıyor. İnsanlar çarşılara akın ediyor, bayram için ihtiyaç duyduklarını alıyor. Herkes tatlı bir telaş içinde oluyor.

Gün daha yeni doğarken bir anda şehirde top sesleri yükseliyor. Kalelerden ve gemilerden atılan toplar bayramın başladığını haber veriyor.

Minarelerden ezan sesleri yükselirken İstanbul'un dört bir yanından insanlar camilere doğru akıyor. O büyük kalabalık şehri insan seline dönüştürüyor.

Seyyahlar, bayram namazında herkesin büyük bir düzen içinde saf tuttuğunu anlatıyor. Fakiri, zengini, askeri, yöneticisi herkes yan yana duruyor.

Seyyahların dikkatini en çok çeken şey ise o derin sessizlik. İmam konuşurken kimse kıpırdamıyor, ses çıkarmıyor. Herkes büyük bir saygı ve dikkatle ibadete katılıyor.

Namazdan sonra şehir bambaşka bir havaya bürünüyor. İnsanlar en güzel kıyafetlerini giyiyor ve günler süren eğlenceler başlıyor.

Sokaklarda dolaşan satıcılar küçük şişelerde güzel kokular satıyor. Bayram yerleri gülüşlerle, seslerle, hareketle dolup taşıyor.

İnsanlar birbirlerine tepsiler dolusu tatlılar gönderiyor. Kimin kime hediye götüreceği bile geleneklerle belirleniyor.

Sokaklarıyla, meydanlarıyla, insanlarıyla şehir baştan sona bayram oluyor. Seyyahlar bu tabloyu sadece bir bayram değil büyük bir buluşma olarak anlatıyor.