Kafatasçı okul müdürü ve ondan aşağı kalmayan şuursuz şakşakçıları hakkında yazmaya niyetliydim bugün. Finali hazırdı hatta. Geçen yüzyıldan, sevgili Avusturyalı endemik dostumuz Karl Kraus'a ait olan şu yılansı aforizma ile bitirecektim yazıyı: 'İnsanlarımızın çoğu ne yazık ki; ihmal edilmiş bir kürtajın hazin sonucudur.' Çiviyi çiviyle sökmekten başka çare bırakmayan zehirli bir vakaydı ne olsa. Fakat aniden kapı çaldı ve tuttu fırlattı kalbimi bu tüyler ürpertici konunun dışına! Dost yüzlü bir kurye, Domingo Kitap'ın yeni cicisi 'Tam Benim Tipim' kitabını getirmişti. Fontlar (yazı karakterleri) hakkında aksiyon dolu bir macera kitabıydı kendisi ve ben hasretle beklemekteydim onu. Sıcağı sıcağına iki lokmacık paylaşmazsam çatlarım, sayın gönlünü içeriğe olduğu kadar biçime de kaptıran. Şu ilham zenginliğine bakınız:
- Jim Parkinson; Kaliforniya rüyasının grafiksel ifadeleri olan Jimbo, Balboa, Mojo ve Modesto gibi fontların tasarımcısı. Kaliforniya'da büyüdü. Çocukken sık sık, süslü, kocaman harflerle tebrik kartları çizen yaşlıca bir yazı sanatçısını ziyaret ederdi. Sanat eğitimi aldıktan sonra Kansas'taki kartpostal üreticisi Hallmark'ta bir iş buldu; orada el yazısı gibi görünen fontlar yaptı. Onlara rastgele isimler verdi: Cheap Thrills, Horsey, Punk...
- Coldplay'in Parachutes albümünün CD kapağında ya da zihin kontrolüyle bireycilik arasındaki mücadeleyi anlatan kült olmuş televizyon dizisi The Prisoner'in DVD versiyonunun üzerinde Albertus'u fark etmiş olabilirsiniz. Neden bu fontu kullandılar? Çünkü görsel açıdan etkileyici görünüyordu, dizinin (eski Roma dünyasına da yer veren) sinir bozucu psikolojik ortamına harika bir şekilde uyuyordu ve üstelik - 1960'ların oturma odalarındaki küçük ekranlarda bile - ışıl ışıl ve fazlasıyla okunaklıydı.

Sabahattin Ali CKM'de...
Duvarlara serilmiş o rüzgarlı hayatı izlerken, daktilosuna, gözlüğüne, takım elbisesine, onlarca şahsi evrakına neredeyse dokunabilecekken... Neden dedim. Neden en hayran olduklarımız, genellikle neşeden yana en kısmetsiz ve hayattan en hak etmedikleri şekilde çekip gitmek zorunda kalanlar? Vasatın sırnaşık ateşi karartmak zorunda mı tüm yıldızları? Minnet ve özlem duyanlardansanız ya da merak ettim bir bakayım kimmiş merakı düştüyse içinize; doğum günü 25 Şubat'ı yad etmeye, ama o gün ama civarında (3 Mart'a kadar), yolunuzu CKM'ye düşürün ve 'Bir Fotoğraf Camı - Çektiği ve Çekemediği Fotoğraflarıyla Sabahattin Ali' sergisini görün, Sayın Kürk Mantolu Madonnasever.