 |
|
|
|
I can't get no satisfaction
|
|
|
Son olarak okudum da Paul Anka yeni bir CD çıkarmış bunda da bayağı ciddi rock çalışmalarına göndermeler varmış. Bu, yataktan kalkamayacak kadar yaşlı veya çoktan ölmüş olması gereken bazı insanların yeni şarkılarla ortaya çıkmaları bence Rolling Stones grubu ile başladı. Matematik hesabım biraz zayıf olduğundan şu anda kaç yaşında olduğunu tam bilemediğim Mick Jagger acayip bir enerjiyle grubuyla birlikte her yıl bir dizi konser veriyor. Bunlar yıllar sonra ilk kez konsere çıktıklarında Amerika'da komedyenlere aylar süren yaşlılık üzerine malzeme çıkmıştı. Espri olmayan, gerçekten yaşanmış bir olayda ise Rolling Stones grubunun konser verdiği bir stadyumda yaş ortalaması hayli yüksek olan izleyicilerden bir grup, polise başvurarak konser düzenleyicilerinin stadyum civarında herkese yetecek kadar engelliye özel park yeri açmadıklarından şikayetçi olmuştu. Gayet tabii ki bu da ertesi gün komedyenlere yeni malzeme oluşturmuş, günler süren bir komedi geyiği başlamıştı.
Kendileri de hayli yaşlanmış olan ama sahneye çıktıklarında aniden gençleşen Rolling Stones ve benzeri grupların seyircileri, dinleyenleri de hayli yaşlı bir grubu oluşturuyor. Ben bunları ilk kez bir Eagles konserinde görmüştüm. Evet genç arkadaşlar bir zamanlar- evvel zaman içinde Eagles adında bir grup vardı. Bunları hatırlamayanlar eminim ki bu yazının başlığını da anlamsız bulmuşlardır. Sizinle hiç uğraşamam kusura bakmayın bunu da açıklayacak filan değilim. Eagles konserinde seyirci yaş ortalaması öylesine yüksekti ki, izleyiciler birbirlerine Marihuana filan değil şeker ve tansiyon ilacı veriyorlardı. Bu konserden önce son gittiğim konserde ise (grand funk madison square garden konseri) ben sadece havayı koklayarak kafayı bulmuştum ve uçuşa geçmiştim yaaa işte yaşlanmak da böyle bir şey işte. O işleri geride bıraktık artık (evet ben dede olacak bir yaştayım ama dede yerine baba oldum bu yaşta anlayacağınız ben de babaların Mick Jagger'ıyım bir anlamda).
Bir keresinde de yine pes etmeyenlerden biri olan David Bowie'nin konserine gitmiştim. Ben o konserde gençlik heyecanlarını yeniden yakalayacağımı sanıyordum ama Bowie fazla takatı olmadığından mıdır nedir bilmem ama iki hızlı parçadan sonra slow şarkılarını söylemeye başladı ve ben o gece bir konserde en uzun uyuma dünya rekorunu kırdım. Sonunda Rana, horladığımı söyleyerek kolumdan beni dışarıya sürükledi de diğer seyirciler rahat bir nefes aldılar.
Şimdi de uzun zamandır adını etrafta duymadığımdan çoktan ölmüş sandığım Paul Anka çıktı ortaya. Bu Paul Anka'nın mis gibi sesi vardı çocuğun yanlış hatırlamıyorsam 'My Way' şarkısını yazıp besteleyip Frank Sinatra'ya veren de odur. Paul Anka da gençliği yakalama çabasına girmiş olmalı ki son çıkardığı CD de rock parçalarıyla doluymuş. Ona 30 yaşındayken bile rock yakışmazdı acaba şimdi 60'ı geçtiği bu günlerde rock şarkılarıyla o da pek komik oluyordur herhalde.
Frank Sinatra ve Dean Martin en iyisini yaptılar ve kendilerini rezil etmeden vakit gelince ölüp çekildiler. İyi yaşlanmayı başarmak da en zor iştir bu dünyada, iyi, klas yaşlanmak yüksek kültürün kalitenin işaretidir.
|
|
|
|
|
|
 |
