 |
|
|
|
Devletin ilaç politikası
|
|
|
Geçen yazılarımda Türk ilaç sanayiinden bahsetmiş, nasıl 15 yıl öncesine kadar ülkemiz ilaç ihtiyacının yüzde 90'ını karşılayabilir durumda iken bugün insanımızın pahalı ithal ilaca mecbur bırakıldığını, yerli sanayimizin yanlış politikalara feda edildiğini yazmıştım. Bu durumun tabii ki sadece 'sanayici gözü' ile değil, devletin diğer kurumlarının da görüşü olduğunu ancak koordinasyon yetersizliği nedeni ile devletin farklı kurumlarının görüşlerinin birbiri ile uyuşmadığını söylemeden geçmek mümkün değil.
Aynen Sosyal Güvenlik yasasının mecliste görüşüldüğü (SSK'ya el koyduğu) oturumlarda asli taraf olan ve bu olumsuzluğun farkında olan ve bu olumsuzluğun farkında olan Çalışma Bakanı'nın bulunmaması gibi devletin ilaç politikası Maliye Bakanlığı Hesap Uzmanları Kurulunca hazırlanan 'İlaç Raporu'nda da eleştiriliyor.
Sosyal Güvenlik bütçelerinin en ağır gider kalemi olarak gösterilen ilacın aslında kullanımının çok fazla olmadığı, ancak devletin ilaçta istikrarlı bir politika uygulamadığı gerçeği bu raporda vurgulanıyor. Rapordaki rakamlara göre Türkiye'de kişi başı ilaç tüketimi 2003'te 60 dolar, Yunanistan'da 163, Japonya'da 377, Fransa'da 284 dolar olarak verilmiş.
Türkiye'de yüzde 4,8 olan sağlık harcamalarının gayri safi yurtiçi hasılaya oranı Almanya'da yüzde 10,7, Polonya'da yüzde 6,2 , Yunanistan'da yüzde 8,3 olduğu vurgulanıyor. Bu rakamlar da gösteriyor ki ilaç politikamızda bir çarpıklık var. Yine aynı rapora göre 'Yerli İlaç Sanayinin Gelişmesi Sağlanmalı' tespiti çözüm önerilerinin başında geliyor... Ancak biz bırakın gelişmesini sağlamayı, önünü kapatıp nasıl yok ederiz diye yabancı tekellerle elbirliği yapıp hep birlikte üzerine gidiyoruz. Daha düne kadar yabancı ülkelerde 'anahtar teslimi' ilaç fabrikası kurabilecek düzeydeki ilaç sanayimiz bugün acınacak durumda... Biz yabancı tekellerle birlikte 'Jenerik ilaca' 'tü kaka' diyorken Maliye Bakanlığı Hesap Uzmanları Kurulu raporu mutlaka jenerik ilaç denetlenmeli zira jenerik ilaç, ilaç fiyatlarının makul düzeyde oluşmasının birincil şartıdır diyor.
Aynı rapor üreticilerin elde ettiği hasılatın da pazarlama ve reklam harcamalarından çok üretim, yatırım ve Ar-ge çalışmalarına aktarılması, böylece ilaç fiyatlarında bir artışa yol açmadan ilaç sektörünün gelişmesi sağlanmalı diyor. Zira yabancı ilaç fabrikaları olağanüstü ekonomik gücünü ilaçlarını hekimlerimize reçete ettirebilme adına kullanıyor, buna bir sınır koymalı, hekimlerimiz cazip ekonomik baskılardan kurtarılmalıdır görüşü ağırlık kazanıyor.
İlaç fabrikalarınca kendi ilaçlarını doktorlarımıza reçete ettirme yöntemleri aslında başka bir yazının konusu olacak kadar önemli, başlı başına irdelenmesi gerekiyor. Kalın sağlıcakla...
|
|
|
|
|
|
 |
