Kış, yavaş yavaş yerini bahara bırakırken yakınmalar başladı daha bugünden... Ne tuhaf değil mi, insanoğlu hep bir bahane buluyor mutsuz olmak için? Mevsimlerle boğuşma yerine, bir parça kendiyle boğulsa, belki; yazı yazda kışı kışta yaşamayı da öğrenir. Yazlı-kışlı yaşamı da kirletmez.
Olur mu? Mutsuzluk o kadar kolay iken, neden mutluluğa bir pencere açılsın? Üstelik niçin hep hayıflanmadan kış geçirilsin ki?
Etrafınıza şöyle bir bakın, tipler ne kadar aynı. Hayatlarını, her günlerini, zehreden dert kuşları ve ardından dostlarıyla paylaştıkları acılar ve ardından o paylaşılan acıların başka dostlara nakli. Pek tabii nakil esnasında katkı payını da unutmayalım. Misal; adamın biri grip olsun, dostunun dostu dostuna naklettiğinde o grip, 'Garip' oluyor. Yani kulaktan kulağa yayılan dert-acı-sıkıntı daha daha büyürken bir bakıyorsunuz ki o güzelim kış geçip gitmiş, kartopu olmuş dert topu.
Kış gitsin gitmesine, bir daha gelir nasılsa... Ama adamın biri gripten kurtulup da sağlığına-neşesine-huzuruna kavuştuğu zaman o dostlar birer 'cani' olur ve adamı kanser etmek için uğraşırlarÖDoğru, ne yazık ki büyük bir çoğunluk mutluluğa koşamıyoruz, düğün törenleri içimizi açmıyor, cenazeler kadar. Bir adam, bir insan, bir canlı mutlu ise, onu kıskanmak-çekiştirmek-büzüştürmek ve yeniden mutsuz etmek için varız sanki!!!
Hep çocuklarına hayatlarını adayan ve hep onlardan yakınan anne-babalar... Hep birbirini azarlayan eşler, karı-kocalar...Ve ne yazık ki böyle bir sistemin dünyaya getirdiği, birbirine benzeyen çocuklar.
Birinin çocuğu A tipi ayakkabı giyerse, ötekinin çocuğu A tipi giymeli ve hatta ekstrası da olmalı, yani A tipi ayakkabısı olan bir çocuğun B, C, D, E, F tipleri de olmalı ki havalı olsun çevresinde.
Birinin çocuğu falanca öğretmenden matematik dersi alıyorsa, ötekinin çocuğu da falancadan matematik ve hatta fizik-kimya-müzik-Almanca-İngilizce-Fransızca almalı ki havalı olsun çevresinde.
Birinin çocuğu Amerika yolcusu... Birinin çocuğu Asya... Birinin Avrupa... Çocuklar boğuşsun derslerle, ebeveynler hava bassın, para pompalasın ve mastırlı-doktoralı gençlere hükmetsinler, karar versinler onların geleceği adına. Askere yollasınlar oğul ise, aman ha pek tabi yerlerini yurtlarını da belirlesinler kurasız, haksız. Eş bulsunlar onlara, iş dilensinler makamlı-mevkili, evlendirip dizlerinin dibinden ayırmasınlar. Her gün kontrol etsinler, makarna mı yiyor evlat kepekli ekmek mi? Kaç kere banyo yapmışlar, kaç kere sinemaya gitmişler, kaç kere ütülü gömlek giymişler? Her gün anayı babayı, yedi sülaleyi ziyaret ediyor mu? Her gün anayı babaya günlük rapor veriyor mu? Her gün abdestli mi dolaşıyor? Aaaaa? Unuttuk, sahi evlatlar ne zaman çocuk sahibi olacak, karar veriyorlar mı!!! Aaaaa? Unuttuk, sahi eşiyle de mutsuzsa boşayıp, yeniden de evlendirebilirler. Yani... Hayatlarını adadıkları çocuklar, hayatlarını zehir edene değin, çabalayıp didinsinler ki... Hayat hep dert olsun, güzel dostlar 'acıların sofralarında' buluşup, iç döksünler.
Etraf desin ki, dostlar desin ki, desinler ki, 'Ay maşallah, cennet gibi ana, cennet gibi baba, cevher gibi çocuklar...'! Eşek cennetinde cennetmekan!!!
- Güzel yavrum, meleğim, bebeğim, mavi şapkalım! Sen toplama yatağını ben toplarım. Yemeğini hazırladım, yemeğini ye, sonra banyoya gir. Bir güzel yıkan, sonra, sinemaya götüreyim seni. Sonra, alışverişe çıkalım, çok güzel bir etek gördüm, onu alalım. Sonra, cici akrabalarımıza gidelim, sonra... Börek, kek, pasta ne istersen yaparım. Sonra, Yavruuum, pembe şapkalım niçin dinlemiyorsun beni? Niçin bakmıyorsun yüzüme? Sana söylüyorum sanaaa, babana söylerim bak karışmam!
- Baksam da görmüyorum! Adanmış hayatın diyetini ben ödedim. Hakkınızı dilerseniz helal edin. Ben hakkımı istediklerime, dilersem helal ederim. Karar sizin, ben etek sevmiyorum, mekanım cehennem olsun, cennet olsun. Karar benim değil, sizin hiç değil!!!
|
