 |
|
|
|
Ressamın gözleri
|
|
|
Akademisyenler yok saysalar da, naif resim, pek çok kişiye resmi sevdiren, resme sahip olma dürtüsü yaratan bir akımdır. Çocuksu, içten geldiğince, hiçbir kural tanımaksızın yürekle boyanmış duyguları, izlenimleri içerir naiflerin tabloları. Naifleri, bir zamanlar İzmir'in en nitelikli sergi salonlarından biri olan Aphrodie'den önce de severdim. Kural tanımazlık ruhuma işlediğinden mi, yoksa her bir naifle çocukluğumu yaşadığımdan mı bilmiyorum; severdim işte. Sevmenin ille de nedeni mi olmalı?
Orijinal tablo satın alma isteğim Cemal Ağustoslu'nun bürosuna gidip gelmelerimle başladı. Onun duvarlarına takılıp kalırdı gözlerim; hazırlanmakta olan kataloğu inceleyeceğime, büronun duvarlarındaki Şebnem Çamdalı'na, İsmail Yalçın'lara bakardım. Bir imza daha vardı o duvarlarda; asla erişemeyeceğim, değil tablolarına, röprodüksiyonlarına bile sahip olamayacağım bir imza. Cemal'in duvarlarındaki Konak Meydan'ına, yem atılan güvercinlere, manolya ağaçlarına, İzmir sokaklarına, kırmızılara, sarılara, mutlaka mavilere, ısrarlı yeşillere aşık olurdum tuvallerde.
Cem Ünbay'ın bürosundaki saat kulesi, kendisine çekiverirdi onun fırça darbeleriyle. Kendinizi küçük bir çocukken orada yaşar gibi hissederdiniz. Çeşmesinden su içmek, denizinde taş kaydırmak, yürüyenlerin, koşturanların arasına karışmak isterdiniz. Cemal'e sordum bir gün 'kim bu kadın?' diye. Anlattı. İyi tanırmış, çok severmiş onu. 'Mesafelidir,' dedi, 'erişilmez bir tavrı vardır. Tanıştırmak isterdim ama, biz onun nerede olduğunu bilmeyiz, ara sıra karşılaşırız. Sergilerde konuşuruz. Buraya davet etsem gelir mi bilemem, o hep çok yoğundur. Çok çalışır, tüm vaktini resme adamıştır.'
O günden sonra sergi duyurularını daha çok takip eder oldum, karma sergilerde ismini aradım. Tabii, herhangi bir tablosunu satın almak da. Ben bu arada iyi bir tablo alıcısı olmuştum ama onun bir tek baskısına bile sahip olamadım.
Bir pazar günü rastlantı eseri tanışıp sevdiğim Saadet teyzeyi ziyaret etmek üzere Emekli Sandığı'nın Narlıdere'deki huzurevine gittik. Saadet teyzenin sorunlu günlerinden biriydi; bu nedenle oturduğumuz masa oldukça da kalabalıktı. Herkesin eteğindeki taşları döktüğü anlar vardır ya, öyle bir zaman işte. Anlatılanlara üzülmüştüm, sakince dinliyordum. Şöyle bir kafamı kaldırdım, yaşlı bir hanım usul adımlarla odaların olduğu tarafa yönlenmiş yürüyor. Öğle yemeği sonrası istirahata çekileceği belli. Bizim oturduğumuz masaya döndü; yüzünü gördüm. İnanamadım. Oydu! Saadet teyzenin bir konuşma sırasında 'Burada çok ünlü bir ressam da var, bazen onu resim yaparken izliyorum' dediği hanımmış. Ve o hanım yıllardır bir tablosunu alamadığım için üzüldüğüm, Cemal'in, Cem'in duvarını kıskanmama neden olan insanmış. Fotoğraflarından tanıdım ve ayağa kalkıp, 'Fatma Hanım? Siz Fatma Hanımsınız değil mi?' diye sordum. 'Evet' dedi. Yıllardır yapmak istediğim şeyi yaptım ve ellerini öptüm.
Sonra masadakilerden izin isteyip odasına gidene kadar ona refakat ettim. Ağır adımlarla yapılan bir yürüyüşün elverdiğince söyleştik. Odasına davet etti, fazla vaktimiz olmadığını ve oturduğum masaya dönmek zorunda olduğumu söyledim. Sıcacık bir sevgi alışverişi oldu aramızda. Bana, yıllardır onun bir tek eskizine bile razı olabilecek bana, bir resminin kendisinde kalan son röprodüksiyonunu armağan etti. Artık resim yapamıyormuş; 'Gözümün nurunu aldı resim, artık göremiyorum, bu sana benden bir hatıra olsun' dedi. Elimde Fatma Eye imzalı resim, gözlerimde yaşlar, o sanatçılara özgü dağınık odada sarıldım Fatma Hanıma, odadan çıktım. Fatma Eye'nin resimlere sahip olma şansını yakalayanlar ellerindeki tablolara daha çok sahip çıksınlar. Çünkü o resimlerde Fatma hanımın gözlerinin gerçek nuru var. Yılların, günlerin, gecelerin birikimi, bir sevginin boyalar aracılığıyla akışı var. Onun şimdi karşısındakini seçemeyen gözlerinin dünyaya bakışı, naif bir ruhla yaşama karşı duruşu var. İyi pazarlar.
|
|
|
|
|
|
 |
