 |
|
|
|
Yapılacak işler
|
|
|
Günler öncesinden yapılacak işler listesini buzdolabının derin dondurucusunun kapağına tutturdum. Bu kez kararlıyım.
Birinci sırada, genel temizlik talimatı yer alıyor. Benim temizliğim biraz tuzluya gelir bana. Temizlikçi kadın değil, kadınlar geliyor çünkü. Yeni birini aramaya üşendiğim için Nazan'ın evine gelen hanıma teklifte bulundum zamanında. Ama bekar bir erkeğin evine yalnız gelemeyeceğini söyleyip yengesini de getiriyor geldi mi. Kocası izin vermiyormuş başka türlüsüne. Hani askerleri üçer üçer çarşı iznine çıkarırlar ya birbirlerini denetlesinler diye; bu da o hesap işte. İkisine de ödeme yapıyorum ben de. Zaten benim evimi bir kişiye temizletmek de aşırı sömürü olur ya; neyse.
Neyse; ikinci sırada Halaskargazi Caddesi'ndeki 60'lı yılların ruhu mu desem artık, ağız tadı mı; hala işte bunu paketleyip satan belki de tek pastanesinden İstanbul'un, bir kutu meyve jölesi, bir kese kağıdı eskiden olduğu gibi mat olanlardan badem şekeri ve yaldızlı çikolata alınması ve zamanında koleksiyonunu yaptığım murano şekerliklerden kırmızı beyaz ve saplı olanına doldurulması buyuruluyor.
Üçüncü sırada likör alınması kararım geliyor listede. Likörün türünü yazmamışım ama servis için Sovyet Devrimi'nin 30'uncu yıldönümünün anısına üretilmiş sedef likörlüğe koyacağım önce, nicedir formika büfemin üstünde duran; ki bu kesin. Bu sözünü ettiğim likörlüğün üzerinde bir top arabası figürü olduğunu da belirteyim yeri gelmişken.
Dördüncü sırada dört adet beyaz gömleğin ütülenmesi maddesi yazılı. Çok yakıştırırım beyaz gömleği kendime ama çok seyrek giyerim. Temiz tutması zor; yıkaması zor, ütüsü cabası. Ne yapayım beğenmeyen almasın; alan da bırakıyor nasılsa. Önünde sonunda.
Beşinci sıradaki tam bir nostalji züppeliği: Mahmutpaşa'dan bez mendil alınacak bir düzine. Çocuklara para ile beraber hediye etmek için.
Hepsi hepsi bu işte yapılacakların, bayram öncesi.
Dün sabah, yani bayram sabahı yine aynı saatte aynı şarkıyla uyandım nihayetinde. 15 dakika çalmaya kurulu 'CD çalar'. Susunca, hastanenin bahçesindeki küçük camiden; mescit mi desem acaba, oradan imamın vaazı geldi. Hoparlörle dışarı veriyorlar sesi ama uyku mahmurluğu mu artık, ses düzenindeki aksaklık mı, anlaşılmıyor dedikleri. Çocukken bir kere gitmiştim babamla bayram namazına. Ödüyoruz tabii bedelini bu ritüellerin dışında kalmanın; derinden yüzeye çıkan bir yalnızlık duygusuyla aniden, bir yabancılık duygusuyla kendi topraklarında. Ama ne yapalım, buyuz biz de.
Gece uyumadan önce çektiğim gümüş imameli tesbihimi aldım elime. Kanepeye yakın konumlandırılmış siyah sehpada, camın altına sıkıştırdığım Goethe resimlerinin üzerine denk gelen şekerlikte sarma tütün paketiyle 'çarşaf' duruyor hala. Şekerleme yok, gidilmedi pastaneye tabii.
Beyaz gömlekler yerine askeri parkam bekliyor sarı koltukta giyilmeyi.
Koltuğun altındaki tozları görüyorum. Temizlik de yapılmadı. Bayram sonrasına artık.
Likörlük, hala yatar vaziyette olduğum yerden biraz daha uzaktaki büfenin üzerinde, her zamanki yerinde, Karl Marx ve Friedrich Engels portrelerinin önünde. Likör yerine viski alır mıydınız acaba?
Yerdeki kumandayla televizyonu açtığımda Eminönü'nde polis ve zabıtaların arife günü eylem yapan işportacılara saldırdığı haberini alıyorum. Geçen yaz işportacı eylemlerine de katılmıştım. Mendil almaya Mahmutpaşa'ya da gitmediğimi hatırlıyorum böylece. Sadece para verebilirim çocuklara. O durumdayım yani.
Yapılacak işler listesindeki hiçbir talimata uymadım anlayacağınız bayram öncesi. Arife günü. Bu işlerden kaçmış olmak bana birşey kazandırmış olsa bari. Ki kazandırdığı kanaatindeyim. Ben içimdeki bu sızıyla benim. Beğeniyorsanız alın.
Sonra kapı çalındı. Rahatlıkla sokağa da çıkılabilecek yatak kıyafetimle açtım kapıyı. Apartman görevlisi, karısı ve iki şahane, terbiyeli çocuğu. Pırıl pırıldılar. Evime bayramı getirdiler. Bir 10 dakikalığına.
|
|
|
|
|
|
 |
