'Adam olmayız' diye diye...

Şu tabloya bakın:

Yapmadığımız numara kalmadı. Üst üste taklalar attık. Ne dedilerse yerine getirdik...

Alacağımız para ne? Sadece 1.5 milyar dolar.

Peki ne kaybettik? Bir günde tamı tamına 3 milyar dolar!

IMF istedi, BDDK beş bankaya daha el koydu. Böylece, batık bankaların bu fakir halka faturası 20 milyar doların üstüne çıktı.

Yine ellerini cebimize uzatacaklar...

Faturayı 'vergi' ve 'zam' olarak önümüze koyacaklar.

Halimiz içler acısı!

. . . . . . . . . .

BDDK Başkanı Engin Akçakoca açıkladı:

- Biz, bu bankalara 3-4 hafta daha süre verecektik. Durumlarını düzeltmelerini isteyecektik. Ama, IMF'yi ikna edemedik.

Çok normal... Ortada yadırganacak bir durum yok.

Biz, hangi konuda IMF'yi ikna ettik ki!

Dayattılar, istediler, bize talimatlar yağdırdılar... Türkiye de bunların tamamını yerine getirdi.

Üstelik, bu defa IMF'yi de suçlayamayız.

Diyelim ki, bu bankalara istenen süre verildi. Durumlarını düzelteceklerinin hiç bir garantisi yok.

Tam tersi de olabilirdi.

Verilen süre içinde, 3 milyar dolarlık fatura, 4-5 milyar dolara da yükselebilirdi.

* * *

Suçlular belli...

Ellerini kollarını sallaya sallaya ortalıkta dolaşıyorlar. Üstüne üstlük, hala ahkam kesmeyi sürdürüyorlar. Utanmadan milletin karşısına çıkabiliyorlar.

Bu bankaları batıranlar kimler?

Türkiye'nin 'hatırlı' ve 'itibarlı' kişileri!

Daha düne kadar, pek çok insan önlerinde ceket ilikliyordu. Belli çevrelere göre, 'önemli' şahsiyetlerdi. Çünkü, ülkeyi yönetenlerle içli dışlıydılar.

Bu vıcık vıcık ilişkiler, onlara 'Banka sahipliği imtiyazını' getirdi. Ulufe dağıtılır gibi banka izni verildi.

Sonuç ortada:

Onlar batırdılar, biz temizleyeceğiz. Bütün pislikleri temizlediğimiz gibi!

* * *

Bankalar kurtarıldı...

Dar gelirli kitleler ise, perişan. Onları kurtaran yok.

Milyonlarca insan işsiz.

İşsizler Ordusu'na her gün yenileri katılıyor. Sayı, yuvarlanan kartopu gibi büyüyor.

İşi olanlar da, sevinebilecek durumda değil.

Açlık sınırında yaşıyorlar. Sıkıntı içinde kıvrım kıvrım kıvranıyorlar. Çoğunun geleceğe güveni yok olmuş halde.

Bu kadarla da kalmıyor...

IMF bastırıyor:

- Yetmez... Abalıya biraz daha vurun! Yüklenin, yüklenebildiğiniz kadar!...

* * *

Bütün olan biten, 'tuzukuru' yazarlarımızın umurunda bile değil.

Temcit pilavı gibi tekrarlıyorlar:

- Türkiye doğru yolda. IMF bizi kurtaracak. Yeter ki ev ödevimizi iyi yapalım...

İyi, ama anlayamadığım bir nokta var.

Biz, son yıllarda hep IMF'nin kapısında dolaşıyoruz. Onlar 'ödev' veriyorlar, yapıyoruz. Her seferinde Türk Lirası devalüe ediliyor. Yatırımlar kısılıyor. Büyük projeler durduruluyor. Üretim azalıyor. Vatandaşın sırtına biniliyor. İşsizler ordusu büyüyor.

Neredeyiz? Aynı yerdeyiz.

Olmadı, bir türlü kurtulamadık.

. . . . . . . . . .

Deniyor ki:

- Bu ülke adam olmaz! Bize mutlaka bir yol gösterici lazım.

Tıpkı, 14 Aralık 1918'de New-York Times'da açıkça yazılan, bugüne kadar da üstü kapalı olarak tekrarlanan yazılarda olduğu gibi:

'... Kendi kendilerini yönetmekten aciz olduklarını ispatlayan Türklerin, üstün bir kuvvet tarafından denetlenmesi kaçınılmaz bir zorunluluktur...'

Cumhuriyet'in ilk yılları hariç, hep bunu yaptılar.

Bugün de IMF'nin yaptığı bu.

Biz ise, hala gırtlağımıza kadar batağın içindeyiz!

. . . . . . . . . .

Tersine, bu ülke adam olur.

Bunun için yeterli insan gücümüz ve ekonomik potansiyelimiz var.

Tek problemimiz, bunu harekete geçirememek.

Yanlış insanların peşine düşüyoruz. Kendimize güvenmiyoruz. Hedeflerimizi doğru belirleyemiyoruz. Hala, yapılan yönlendirmelerin önünde yaprak gibi sürükleniyoruz.

Ah biraz silkinebilsek...

O zaman her şey çok farklı olacak!